Πόσες φορές έχεις καταλήξει να είσαι στο σημείο εκκίνησης; Είναι αυτό το στάδιο που θες να προχωρήσεις ή να παραμείνεις στάσιμος γιατί δεν έχεις το σθένος και την δύναμη να πας παρακάτω;
Τι κάνεις σε αυτό το σημείο; Πως είναι ο ψυχικός σου κόσμος; Πως προχωράς; Τι νιώθεις;, πως λειτουργείς;
Είναι τόσα τα ερωτήματα που σε βασανίζουν και πόσο μάλλον όταν αυτό το στάδιο το έχεις βιώσει και άλλες φορές. Τότε αναρωτιέσαι αν είναι έτσι η ζωή ή απλά κάτι δεν κάνεις εσύ καλά;
Τι πραγματικά συμβαίνει;
Είναι το μεταβατικό στάδιο που όλοι μας βιώνουμε και τα συναισθήματα είναι αμφίδρομα γεμάτα έντονες αντιφάσεις. Είναι οι στιγμές που νιώθουμε έρμαιοι της τύχης μας. Μιας ‘τύχης’ που εμείς έχουμε επιλέξει να ζήσουμε και δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ότι αυτές είναι οι συνέπειες και προσπαθούμε να καταλογίσουμε ευθύνες σε αυτό που μας φταίει. Γιατί δε βλέπουμε καθαρά; Γιατί βασανίζουμε τον εαυτό μας; Κανείς δεν μας φταίει, εμείς είμαστε οι υπαίτιοι αυτής της κατάστασης; Εμείς που επιλέξαμε να παραμείνουμε σε μια λάθος επιλογή, εμείς που δεν έχουμε ακούσει τα θέλω μας, εμείς που δεν δώσαμε χώρο σε αυτά που πραγματικά θέλαμε και δεν τα διαχειριστήκαμε σωστά την στιγμή που έπρεπε και όπως έπρεπε.
Ξαφνικά νιώθεις, πως γίνεται ένα ξέσπασμα. Νιώθεις πως δε σε νοιάζει τίποτα, τα έχεις όλα απομυθοποιήσει, σου είναι όλα αδιάφορα και τίποτα πλέον δεν είναι τόσο ακατόρθωτo. Όλα γίνονται για να γίνονται και δεν σε απασχολεί, αν από τα ελάχιστα που σου έχουν μείνει, έτσι όπως λειτουργείς μπορεί να χαθούν και αυτά. Είναι ανοσία ή αναισθησία. Σίγουρα νιώθεις, αλλά δεν νιώθεις θετικά συναισθήματα και εκεί είναι το σημείο όπου θεωρητικά γυρίζεις πίσω γιατί εκεί νιώθεις ασφαλής, σε μια θλιβερή ρουτίνα που έχεις πορευτεί αρκετό καιρό σε αυτό και φοβάσαι να προχωρήσεις. Κλείνεσαι στο ‘εγώ’ σου και συνεχίζεις ακάθεκτος. Ακάθεκτος να μείνεις μόνος σου. θα επανέλθεις. Θα επανέλθεις στους κανονικούς σου ρυθμούς, θα φας τα λεγόμενα ‘χαστούκια’, θα ξυπνήσεις και θα είσαι αυτός που πρέπει να είσαι.
Γιατί πάντα πρέπει να φταίνε οι άλλοι; Γιατί δε βλέπουμε το μερίδιο ευθύνης μας; Δεν φταίει κανείς για το σημείο που είμαστε, παρά μόνο ο εαυτός μας. Άραγε, αγαπάμε τον εαυτό μας, άραγε δώσαμε σημασία σε αυτά που πραγματικά θέλαμε να κάνουμε; Ή απλά παραμελήσαμε, την εσωτερική μας φωνούλα, την καταπιέσαμε για να δημιουργήσουμε μια εικονική ισορροπία;
Παρόλα αυτά εκείνη κατάφερε να εναντιωθεί και να επαναστατήσει για όλα αυτά που έχουν συσσωρευτεί μέσα μας. Ποιος ο λόγος να μην μπορείς να προχωρήσεις παρακάτω; Ότι τελειώνει, τελειώνει και αυτό γίνεται για έναν σκοπό. Για να μάθεις να είσαι εκεί να το αντιμετωπίζεις, δίχως να το αφήνεις να περάσει σε περίπτωση που αυτό σε ενοχλεί. Δώσε σημασία στα θέλω σου, εξέφρασε αυτό που θες, και πες το ‘όχι’ όταν αυτό επιβάλλεται. Χωρίς να φοβάσαι να αντιμετωπίσεις το αύριο. Δηλαδή τι; Το αύριο, θα είναι αργά; Όχι δεν θα είναι, θα έχεις αποκτήσει τον σεβασμό που αξίζεις, θα έχεις κάνει ένα μικρό βήμα στην διεκδίκηση, και θα έχεις ενισχύσει την αυτοπεποίθηση σου. Και αν είναι αργά, τότε να ξέρεις πως αυτό δεν άξιζε να είναι δίπλα σου, αλλά τουλάχιστον θα τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και δε θα νιώθεις προβληματισμένος για μια νέα εκκίνηση.
Δώσε χώρο στον εαυτό σου, στα θέλω σου, όχι όμως σε μεγάλο βαθμό γιατί τότε κινδυνεύουμε να πάμε στο άλλο άκρο. Στο άκρο του ‘ναρκισσισμού’ , που δεν είναι καθόλου αγαπητό σε κανέναν μας. Άκουσε τον άλλον, δώσε του τον χώρο που θέλεις να καταλαμβάνει στην ζωή σου, δείξε του τα όρια σου και φρόντισε και εσύ να δεις τα δικά του όρια και ποιος είναι ο δικός σου χώρος στην δική του ζωή. Τόλμησε το, κάνε μια νέα αρχή και πορεύσου ελεύθερα, μην καταπιέζεις και μην γίνεσαι αυτό που θέλει ο άλλος. Υπάρχεις και εφόσον υπάρχεις συμπλήρωσε με την δική σου προσωπικότητα τα κενά του άλλου και άσε τον άλλον να συμπληρώσει εσένα, αλλά ποτέ μην γίνεις εκείνος!!!
