Γράφει η Γλυκερία Κακούρη, συγγραφέας
Ποιος δεν έχει ανάγκη από διακοπές; Λίγες στιγμές ξεκούρασης και ανεμελιάς μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την εργασία, τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις, ακόμη και τις δουλειές ενός σπιτιού; Μετάβαση σε ένα άλλο μέρος, νέες παραστάσεις, άλλες εμπειρίες;
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα εξοχικά στα χωριά, θα μπορούσε να πει κάποιος. Συνήθως το σπίτι του παππού ή της γιαγιάς, που τα καλοκαίρια φιλοξενεί ολόκληρη την οικογένεια λόγω έλλειψης χρημάτων ή μόνο τα εγγόνια σε περίπτωση που οι γονείς εξακολουθούν να δουλεύουν.
Τι γίνεται όμως όταν οι γονείς (εφόσον έχουν την οικονομική δυνατότητα) αισθανθούν την ανάγκη να αποδράσουν απ’ όλους και απ’ όλα; Να πάνε για μια εβδομάδα ή έστω για ένα τριήμερο σε κάποιο νησί ή άλλον ελκυστικό προορισμό; Θα περάσουν όπως θα ήθελαν, αν έχουν τα παιδιά μαζί τους;
Βέβαια, αν τα παιδιά είναι στην εφηβεία, μπορεί να μην θέλουν ν’ ακολουθήσουν. Αν όμως θέλουν ή είναι μικρότερα και χαίρονται να κάνουν εκδρομές με τους γονείς τους, γιατί να στερηθούν αυτό το δικαίωμα;
Οι οικογενειακές διακοπές σίγουρα λειτουργούν θετικά και οδηγούν στην σύσφιξη των σχέσεων γονέων και παιδιών, καθώς από τη μία μοιράζονται καινούριες εμπειρίες σ’ έναν άγνωστο τόπο, και από την άλλη τους δίνεται η ευκαιρία να περάσουν αρκετές ώρες μαζί χωρίς το άγχος της δουλειάς ή του σχολείου, ώρες δημιουργικές και ευχάριστες με βόλτες και παιχνίδια στη θάλασσα. Για τα μικρά παιδιά οι οικογενειακές διακοπές ίσως είναι από τα ομορφότερα δώρα, που μπορούν να τους προσφέρουν οι γονείς, και συγκαταλέγονται στις ωραιότερες αναμνήσεις.
Φυσικά, ο παράγοντας «κούραση» εκ μέρους των γονέων, ιδίως από την πλευρά της μητέρας, όταν τα παιδιά είναι μικρής ηλικίας, δεν εκλείπει από τις μέρες των οικογενειακών διακοπών, έστω κι αν μιλάμε για μέρες «ξεκούρασης». Αυτός είναι ένας από τους λόγους που κάποιοι γονείς προτιμούν να αποδράσουν οι δυο τους ως ζευγάρι.
Κατανοητό και τονωτικό για τη σχέση του ζευγαριού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μια τέτοια απόδραση μπορεί να λύσει ως δια μαγείας τα οποιαδήποτε προβλήματα επικοινωνίας, που τυχόν υπάρχουν. Καθοριστικό ρόλο παίζει η αμοιβαία εμπιστοσύνη, η αγάπη και η αλληλοκατανόηση.
Ως εκ τούτου, όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα «διαφυγής» του αντρόγυνου ως ζευγάρι, είτε επειδή οι παππούδες δεν είναι σε θέση να κρατήσουν τα παιδιά είτε επειδή οι ίδιοι οι γονείς (ή η μάνα τις περισσότερες φορές) αισθάνονται ανασφάλεια, άγχος, τύψεις, ενοχές που αφήνουν πίσω τα παιδιά και επιβαρύνουν τους παππούδες, τότε αυτό δε χρειάζεται να αποτελέσει αιτία προστριβής του ζευγαριού. Ο σκοπός των διακοπών είναι να νιώσει κάποιος καλύτερα και όχι να αγωνιά διαρκώς και να δημιουργεί προβλήματα σ’ αυτούς που μένουν πίσω, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει το σύντροφό του.
Με καλή θέληση, υπομονή και σεβασμό στις προτιμήσεις του κάθε μέλους της οικογένειας οι γονείς μπορούν να περάσουν εξίσου ευχάριστα στις διακοπές τους είτε καταφέρουν να πάνε μόνοι τους είτε μαζί με τα παιδιά τους.
Γραφει η 
Ένα καταπράσινο φαράγγι που απλώνεται σε έκταση 13 χιλιομέτρων, κατοικείται από κρι-κρι, διασχίζεται –και φωτογραφίζεται– από 500 ανθρώπους την ημέρα, και «κλείνει» με θεόρατα βράχια, η απόσταση μεταξύ των οποίων δεν ξεπερνά τα τρία μέτρα. Μάλιστα.
Οι μεγαλύτεροι αμμόλοφοι που έχετε δει ποτέ (το ύψος τους αγγίζει τα 30 μέτρα!) καταλήγουν απαλά σε μια αμμουδιά, η οποία με τη σειρά της καταλήγει στα απίστευτα νερά του λιβυκού πελάγους. Α, βλέπει και σε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα, για την περίπτωση που δε σας φαινόταν ήδη αρκετά εξωπραγματική.
Τι έχουμε εδώ; Α, τίποτα, απλώς ένα δάσος αιωνόβιων κέδρων που φυτρώνουν επάνω σε απαλούς αμμόλοφους και ψηλώνουν ένα εκατοστό τον χρόνο. Ναι εντάξει, όλο αυτό καταλήγει σε μια παραλία με λευκή σχεδόν αμμουδιά και παγωμένα γαλαζοπράσινα νερά. Σιγά.
Στο τέλος του καταπράσινου Κουρταλιώτικου Φαραγγιού, κρυμμένη πίσω από ένα υπέροχο φοινικόδασος, η πιο ξακουστή παραλία του Ρεθύμνου έχει κρυστάλλινα ανοιχτογάλαζα νερά, χρυσαφένια άμμο και τρεχούμενα νερά που έρχονται από το φαράγγι για να καταλήξουν στην θάλασσα. Καθημερινότητα.
Τα αρχαία των αρχαίων. Όχι, δεν είναι σύντομο μάθημα γραμματικής, είναι το βασικότερο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για την Κνωσό: Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε στον χρόνο και να συζητήσετε, ας πούμε, για αρχαία Ιστορία με τον Περικλή ή τον Θουκυδίδη, η Κνωσός, που υπήρξε χίλια χρόνια πριν από εκείνους, θα ήταν το κοινό σας έδαφος. Το να περιηγηθείτε στο κατακόκκινο παλάτι του Μίνωα είναι, προς το παρόν, ό,τι κοντινότερο σε τηλεμεταφορά στις απαρχές της ανθρωπότητας μπορείτε να ζήσετε.
Οι σπηλιές, στις οποίες έμεναν οι χίπηδες της δεκαετίας του ’70, είναι λαξευμένες στα ολόλευκα βράχια που αγκαλιάζουν την παραλία, συνεχίζονται και υποθαλάσσια, και ήταν σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία των αρχαιολόγων πιθανότατα τάφοι. Αν, βέβαια, λάβει κανείς υπ’ όψη και τα δωμάτια, τις κλίμακες και τα παράθυρα που έχουν κάποιες από αυτές, είναι εξίσου πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν κάποτε και ως σπίτια. Το πότε και από ποιους, μπορεί και να μην το μάθουμε ποτέ.
Μακριά από τους πάντες και τα πάντα, στο τέλος ενός επιβλητικού φαραγγιού που το διασχίζεις σε μιάμιση περίπου ώρα, εκεί περίπου που τελειώνει ο κόσμος ξεκινά η παραλία του Αγιοφάραγγου. Και όχι, αυτά τα νερά που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι αποτέλεσμα photoshop. Είναι προϊόν της φαντασίας σας, όπως και όλη η υπόλοιπη Κρήτη.
Να τα δεχτούμε όλα. Όλα. Και τις ροζ άμμους, και τα παλάτια που υπήρχαν πριν καν ξεκινήσει η Ιστορία, και τους γιγάντιους αμμόλοφους, και τα φαράγγια, και την γκαρνταρόμπα του Δία μέσα στις σπηλιές. Αλλά μια παραλία που αντί για βότσαλα έχει εκατομμύρια χρωματιστά κοχύλια που καταλήγουν σε αυτό το τιρκουάζ που έχουν μόνο οι πισίνες; Ε όχι, ρε Κρήτη, αυτό πάει πολύ.
