Κείμενο του Αλέξανδρου Γούλα :
<<Στα χρόνια της «αφθονίας» ο δήμαρχος συχνά παρουσιαζόταν αλλά και ήταν ο απόλυτος
ρυθμιστής των εξελίξεων. Ήταν εκείνος που «έλυνε και έδενε», εκείνος από τον οποίο όλοι
περίμεναν τη λύση των προβλημάτων. Σήμερα, σε μια πιο απαιτητική και δύσκολη εποχή, η
πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο δήμαρχος αποτελεί έναν κρίκο μιας μεγαλύτερης
αλυσίδας διοίκησης και συμμετοχής, ο οποίος οφείλει να εμπνέει, να συνθέτει και να
ενώνει δυνάμεις. Το «εγώ» δεν αρκεί· τη θέση του πρέπει να πάρει το «εμείς».
Ένας δήμος δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ούτε να προοδεύσει μόνο με τον
Δήμαρχο ή μόνο με την παράταξη που βγήκε νικήτρια σε μια εκλογική διαδικασία. Για να
υπάρξει πραγματική πρόοδος απαιτείται η συμβολή όλων: των αντιδημάρχων, των
δημοτικών συμβούλων, των παρατάξεων της πλειοψηφίας και των παρατάξεων της
αντιπολίτευσης, αλλά και των ενεργών πολιτών, υποψήφιων δημοτικών συμβούλων και
μη. Η τοπική αυτοδιοίκηση, από τη φύση της, είναι χώρος συνεργασίας και
συνυπευθυνότητας.
Οι αιρετοί έχουν καθήκον να αφουγκράζονται την κοινωνία, να καταθέτουν ουσιαστικές
προτάσεις με πολιτικό και αυτοδιοικητικό περιεχόμενο, να διοικούν με διαφάνεια και να
διακρίνονται για τη χρηστή διαχείριση και την αποτελεσματικότητα των δράσεών τους. Η
αξιοπιστία της αυτοδιοίκησης χτίζεται καθημερινά μέσα από τέτοιες πρακτικές.
Όμως η ποιότητα της ζωής σε έναν δήμο δεν εξαρτάται μόνο από τη διοίκηση. Εξαρτάται σε
μεγάλο βαθμό και από τη στάση των ίδιων των πολιτών. Από το αν σέβονται τον δημόσιο
χώρο, αν αποφεύγουν να πετούν σκουπίδια όπου βρουν, αν δεν παρκάρουν σε πεζοδρόμια,
ράμπες αναπήρων και θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ, αν φροντίζουν τον χώρο γύρω από το σπίτι
τους και αν δείχνουν στοιχειώδη σεβασμό στους πεζούς, στους γείτονες, στα ζώα και στο
περιβάλλον.
Σημαντικό εξίσου είναι να εγκαταλειφθεί μια παλιά νοοτροπία που ταλαιπώρησε και
ταλαιπωρεί για χρόνια την ελληνική κοινωνία: η λογική του ρουσφετιού και της «ειδικής
μεταχείρισης». Ένας σύγχρονος δήμος δεν μπορεί να λειτουργεί με προσωπικές
εξυπηρετήσεις αλλά με κανόνες που ισχύουν για όλους. Οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν
όχι μόνο τα δικαιώματά τους, αλλά και τις υποχρεώσεις τους.
Η τοπική ανάπτυξη, η ποιότητα της καθημερινότητας και η πρόοδος ενός τόπου είναι
αποτέλεσμα συλλογικής στάσης. Χρειάζεται μια νέα κουλτούρα συνεργασίας στα δημόσια
πράγματα, όπου διοίκηση και κοινωνία λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι
ανταγωνιστικά.
Γιατί, τελικά, ένας δήμος χωρίς ευθύνη, με αιρετούς και πολίτες που δεν τηρούν τα
αυτονόητα δεν μπορεί να έχει μέλλον – όποιον δήμαρχο κι αν έχει.>>
