Το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, γνωστό από το 1991 ως «Νίκος Γκούμας», δεν ήταν απλώς ένας αθλητικός χώρος. Ήταν το σπίτι, το καταφύγιο και το απόλυτο σύμβολο για την οικογένεια της ΑΕΚ από το 1930. Τον Μάιο του 2003, αυτός ο ιστορικός χώρος πέρασε οριστικά στην ιστορία.
Ο Τελευταίος Αγώνας (3 Μαΐου 2003)
Το αγωνιστικό φινάλε γράφτηκε το Σάββατο, 3 Μαΐου 2003, για την 28η αγωνιστική του πρωταθλήματος. Η ΑΕΚ υποδέχτηκε τον Άρη σε ένα εξαιρετικά φορτισμένο κλίμα. Η «Ένωση» επικράτησε με το εμφατικό 4-0. Ο Κώστας Κατσουράνης άνοιξε το σκορ, ο Βασίλης Λάκης σημείωσε το δεύτερο τέρμα, και ο Ίλια Ίβιτς με δύο δικά του γκολ διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα. Το δεύτερο προσωπικό γκολ του Σέρβου επιθετικού στο 77ο λεπτό έμελλε να είναι το τελευταίο που πανηγυρίστηκε ποτέ σε αυτές τις κερκίδες. Με το σφύριγμα της λήξης, το σκηνικό ήταν συγκλονιστικό. Φίλαθλοι μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με δάκρυα στα μάτια. Ξήλωσαν καθίσματα, πήραν κομμάτια από το χορτάρι και τα δίχτυα, θέλοντας να κρατήσουν ένα χειροπιαστό ενθύμιο πριν το γήπεδο περάσει στη λήθη.
Η Κατεδάφιση (6 Μαΐου 2003)
Τρεις ημέρες αργότερα, την Τρίτη 6 Μαΐου 2003, γράφτηκε ο οριστικός επίλογος. Με απόφαση της τότε διοίκησης του Γιάννη Γρανίτσα, οι μπουλντόζες μπήκαν στο γήπεδο και ξεκίνησε η κατεδάφιση. Η «Σκεπαστή», η ιστορική Θύρα 21 και οι υπόλοιπες εξέδρες μετατράπηκαν σε ερείπια. Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε την άμεση ανέγερση νέου γηπέδου, όμως χρειάστηκε να περάσουν 19 ολόκληρα χρόνια μέχρι η ΑΕΚ να επιστρέψει στα πατρογονικά της εδάφη με την OPAP Arena.
Το «Νίκος Γκούμας» γκρεμίστηκε, αλλά η ψυχή του έμεινε ζωντανή στα θεμέλια της Νέας Φιλαδέλφειας.
