Τώρα πλέον δεν υπάρχει η έννοια της εξόρμησης για το χωριό. Δεν υπάρχει αυτή η επιθυμία να φύγεις ένα διήμερο για να επισκεφτείς την γιαγιά ή τον παππού σου. Με την απώλεια αυτή, αυτομάτως εκείνο το μέρος που βίωσες τα πιο τρυφερά σου χρόνια, γεμάτα αναμνήσεις και όμορφες στιγμές, δεν υφίσταται. Ξαφνικά αυτή η περιοχή, στο άκουσμα της, θα σου δημιουργεί μια ένταση, ίσως και ένα τρέμουλο στα χέρια. Είναι το συναίσθημα που σε κατακλύζει και χιλιάδες αναμνήσεις σε πλημμυρίζουν στη στιγμή. Τα μάτια θα βουρκώσουν, το πνίξιμο στο στέρνο θα γίνει έντονο και όλο αυτό θα σε κάνει ευάλωτο.
Πώς να το αντιμετωπίσεις, πώς να θες να πας παρακάτω όταν αυτοί οι άνθρωποι σηματοδοτούν τα παιδικά σου χρόνια. Γελαστοί άνθρωποι, με αστείρευτη αγάπη να σε προσμένουν πάντα με χαρά να παίξουν μαζί σου και να σου εκπληρώσουν όποια σου επιθυμία. Οι γονείς από την άλλη σε μια μόνιμη αντιπαράθεση μαζί τους, ότι σε κακομαθαίνουν και δεν πρέπει. Δεν είναι σωστό, να σε μαθαίνουν με όλες αυτές τις παιδιάστικες απαιτήσεις, αλλά εδώ είναι το θέμα. Δε σε ζουν σε καθημερινή βάση και για εκείνους, οι λιγοστές μέρες που θα παραμείνεις κοντά τους είναι όνειρο. Προσπαθούν, υπερβολικά να αναπληρώσουν το κενό, που δεν είσαι κοντά τους. Θέλουν να σου προσφέρουν τα πάντα και δεν υπολογίζουν, ότι όλα αυτά θα σε κάνουν πιο απαιτητικό. Είναι αλήθεια, και απόλυτο αρεστό να μας κακομαθαίνουν ο παππούς και η γιαγιά. Τους αγαπάμε, το θέλουμε και έτσι εισπράττουμε τη δική τους αγάπη. Είναι η υποστήριξη που λαμβάνουμε από εκείνους γιατί σε εκείνη την ηλικία, έχουμε την εντύπωση πως οι γονείς μας είναι οι «κακοί» της όλης υπόθεσης. Είναι γαλήνη αυτό, αποδοχή και άκρως οικογενειακό.
Είναι θησαυρός να έχεις τέτοιες όμορφες στιγμές να αναπολείς. Αυτές, όμως, οι στιγμές δε θα σε αφήσουν ποτέ να ξεχάσεις. Θα λειτουργούν πάντα καταλυτικά, σε όλες σου τις αποφάσεις και μελλοντικές σκέψεις. Σκέφτεσαι, πως είναι ευλογία αυτός ο πλούτος που έχεις αλλά η απουσία τους θα σου αφήσει μια δυσάρεστη γεύση. Ο τρόπος που έγινε, ο χρόνος που δεν ήταν σωστός. Κάτι για όλα θα σε χαλάει. Ανεξήγητο, απλά δε θέλεις να αποδεχτείς την απουσία τους και έχεις ανάγκη να αποδώσεις την ευθύνη κάπου. Κάποιος φταίει, αλλά είναι παρανοϊκό να τα βάλεις με τα θεία και με την ανώτερη δύναμη που δεν καθορίζεται από σένα. Δεν υπάρχει το «γιατί», ξέρεις πως ότι έχει αρχή, έχει και τέλος. Το ακούς στους γύρω σου, και πολλές φορές δείχνεις μια κατανόηση, αλλά ως εκεί. Όταν, όμως αυτό συμβαίνει σε σένα, δεν είναι διαχειρίσιμο. Είναι άνθρωπος, θα σε συλλυπηθούν και σε λίγες μέρες για εκείνους, τους φίλους, τους εκτός οικογένειας θα είναι πλέον ξεχασμένο. Εσύ, εδώ να παραμένεις με το δικό σου πλούτο και να θυμάσαι όλα αυτά που έζησες.
Δεν μπορείς να τα μεταβιβάσεις, δεν μπορείς να τα μοιραστείς. Τα λόγια δεν έχουν την ίδια δύναμη με τα συναισθήματα σου. Δεν μπορείς στη δική σου αφήγηση να κάνεις τον άλλον να αισθανθεί αυτό που υπάρχει μέσα σου. Θα καταλάβει, θα σε νιώσει εκείνη τη στιγμή, αλλά όλα αυτά που κουβαλάς δεν πρόκειται να τα εισπράξει. Είναι δικό σου, αυτό που ζεις και αυστηρά μοναδικό.
Έμεινες τώρα με τη θλίψη και την απώλεια, να μένει στο χρόνο. Πέρασε, για τους υπόλοιπους, όχι όμως και για σένα. Πως θα το αντιμετωπίσεις, πως θα ξανά πας σε εκείνο το μέρος που όπου και αν κοιτάξεις θα δεις τον εαυτό σου σαν μια κινηματογραφική ταινία σε backward. Δεν μπορείς απλά, μια πληγή δημιουργήθηκε και απλά θα την κλείσεις στο ωραιότερο κουτάκι της ζωής σου. Θα την τοποθετήσεις στις εκλεκτές στιγμές και θα παραμείνει σε ένα σημείο του μυαλού σου. Στην καρδιά σου, θα βασιλεύει πάντα και αλίμονο στα ερεθίσματα που θα σου ξύνουν την πληγή. Ζωή σε μας!!!
