Η Ιστορία δεν καταγράφει μόνον ιστορικά γεγονότα μίας συγκεκριμένης περιόδου. Τα βιώματα των ανθρώπων που ακολουθούν τα γεγονότα είναι συνέχεια της Ιστορίας, διότι αυτά είναι πιο έντονα και κρατάνε ζωντανά εις την συνείδηση των λαών λεπτομέρειες οι οποίες συνήθως δεν καταγράφονται εις τα ιστορικά δοκίμια. Είναι όμως χρήσιμα, διότι εμπλουτίζουν το ιστορικό γεγονός και ενισχύουν αυτό ως αποδεικτικά στοιχεία εις την υπεράσπιση, διερεύνηση και ανάλυση  του.

Δεν μας εκπλήσσει η προκλητική συμπεριφορά της Γερμανίας εις το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου. Ούτε το ότι αυτή οφείλεται εις την έλλειψη ιστορικών γνώσεων των Γερμανών Πολιτικών και της Ηγεσίας του Βερολίνου. Διότι χάρισμα κάθε Ηγέτιδας Δύναμης είναι να γνωρίζει την ιστορία των άλλων λαών και βάσει αυτής να θωρακίζει και να στηρίζει την άσκηση της εξωτερικής της πολιτικής. Η οποία ενισχύει την δύναμή της, αλλά παράλληλα και την αλαζονεία, η οποία αναπόφευκτα την οδηγεί σε αιφνίδια πτώση και καταστροφή. Η αλαζονεία είναι χαρακτηριστικό στοιχείο κάθε Ηγέτιδας Δύναμης η οποία την ακολουθεί ως αιώνιο σύνδρομο μέχρις και την επόμενη πτώση της.

Δεν μας φοβίζει ούτε η δύναμη της σημερινής Γερμανίας, οι απειλές, οι εκβιασμοί και προσβολές της, αλλά ούτε μας απογοητεύει και η άρνηση της εις το αίτημα της Ελλάδος. Δεν περιμέναμε τίποτε άλλο το διαφορετικό, αλλά ούτε και νομικά επιχειρήματα από μία χώρα η οποία είναι γνωστή για το Δίκαιο και την Κοινωνική Δικαιοσύνη εις τα οποία οφείλεται εις το μέγιστο η ανάπτυξη και η οικονομική της δύναμη. Όμως η άσκηση του Δικαίου εξυπηρετεί μόνον τα συμφέροντα αυτής της χώρας. Σε καμία περίπτωση τους άλλους λαούς, ακόμη και όταν προσπαθεί να δώσει τώρα «μαθήματα» του κοινού περί Δικαίου αίσθημα και ηθικής, χωρίς να αντιλαμβάνεται η ίδια ότι η αλαζονεία της την εκθέτει εκ νέου και την κάνει και πάλιν αντιπαθητική αλλά και άκρως επικίνδυνη.

Ο Ελληνικός Λαός δεν αισθάνεται καμία έχθρα κατά του Γερμανικού Λαού, η Ηγεσία του οποίου επί 70 χρόνια δεν εκτίμησε την μεγαλοψυχία και μακροθυμία των Ελλήνων. Το αίτημα της Ελλάδος αποτελεί την διπλή όψη ενός νομίσματος. Εις την μία πλευρά ευρίσκεται η δίκαιη, έντιμη και ηθική θέση της Πατρίδας μας, και εις την άλλη η κατηγορηματική και προκλητική άρνηση του Βερολίνου. Εμείς οι Έλληνες οφείλουμε ως Λαός να εξηγήσουμε και να υπενθυμίσουμε εις το Βερολίνο μερικά πράγματα τα οποία από πάσης πλευράς είναι ισχυρά και αδιαμφισβήτητα, και τα οποία δεν στηρίζονται επάνω εις το βάθρο του Ηγεμονισμού και της Αλαζονείας, αλλά εις το διαχρονικό και αναλλοίωτο περί του Δικαίου αίσθημα ενός ολόκληρου Λαού.

Η Συμφωνία του Λονδίνου της 27.02.1953 διέγραψε τα χρέη της Γερμανίας της προ του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου εποχής και όχι τις πολεμικές αποζημιώσεις.  Η Συμφωνία των «2+4» της Μόσχας (12.09.1990), δεν είναι «Συμφωνία Ειρήνης» μεταξύ Γερμανίας και όλων των αντιπάλων της του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία διευθετεί τις πολεμικές αποζημιώσεις αυτής απέναντι των άλλων λαών. Αλλά μία απλή Συμφωνία η οποία αναφέρεται εις τον επαναπροσδιορισμό της κρατικής οντότητας της Ενωμένης τώρα Γερμανίας και την θέση αυτής απέναντι των 4 Δυνάμεων ΗΠΑ, Ρωσία, Μ. Βρετανία, Γαλλία. Δηλαδή δεν γίνεται καμία αναφορά εις την παραίτηση απαιτήσεων των άλλων ή μία διευθέτηση των πολεμικών αποζημιώσεων.

Με την Δίκη της Νυρεμβέργης φέρεται η δίκη των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών εγκληματιών πολέμου που διενεργήθηκε από το επί τούτω συγκροτημένο ομώνυμο Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που συνεδρίασε εις το Δικαστικό Μέγαρο της Νυρεμβέργης, από τις 20.Νοεμβρίου 1945 μέχρι την 1.Οκτωβρίου 1946, με κατηγορούμενους 24 μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος και 8 Ναζιστικές Οργανώσεις.

Όμως ο Ψυχρός Πόλεμος πού ξέσπασε ευθύς αμέσως μετά την Δίκη της Νυρεμβέργης, η ένταξη της Δ.Γερμανίας εις το ΝΑΤΟ και η συμμετοχή αλλά αυξανόμενη συμβολή αυτής εις την ΕΟΚ/Ε.Ε. όχι μόνον ευνόησε και πάλιν την Γερμανία, αλλά παράλληλα έδωσε το έναυσμα εις την γερμανική πολιτική όπως «ελαχιστοποιήσει τις ευθύνες και  υποχρεώσεις της» από τις συνέπειες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα να αποποιηθεί την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων εξαιτίας της διαίρεσης της Γερμανίας και του τότε υπάρχοντος νομικού καθεστώτος, μεταθέτοντας το πρόβλημα αυτό εις το μέλλον, με την ενοποίηση των 2 Γερμανιών σε μία «Συνθήκη Ειρήνης». Η οποία όμως, ως προαναφέρθηκε, δεν έγινε ούτε μετά την ενοποίηση των 2 Γερμανιών την 3.10.1990, λόγω τώρα της ενισχυμένης θέσης της Γερμανίας εις την Ευρώπη, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και την εξασθένηση της Ρωσίας και των ΗΠΑ.

Εδώ πρέπει να αναφερθεί, ότι μετά το 1945 και την ίδρυση της Γερμανικής Δημοκρατίας την 23.05.1949, η γερμανική πολιτική και τα ΜΜΕ επί δεκαετίες απoφεύγουν συστηματικά την δημόσια συζήτηση για τις βαρύτατες συνέπειες του πολέμου εις βάρος των άλλων λαών. Η βαρύτατη αυτή ευθύνη κατέστη ένα tabu εις την γερμανική κοινή γνώμη, το δε ενδιαφέρον αυτής επικεντρώθηκε μόνον εις την συλλογική ευθύνη και τους υπαίτιους για την εθνική ήττα και καταστροφή. Επίσης μέχρις σήμερα δεν έγινε ουδεμία αναφορά και δημόσιες συζητήσεις για την παρουσία και  εγκληματική συμπεριφορά της Wehrmacht ως κατοχική δύναμη εις τις άλλες χώρες.    

Η Γερμανική Κατοχή επέφερε ανείπωτα δεινά εις τον Λαό μας. Ο Εμφύλιος Πόλεμος ο οποίος ακολούθησε με ανυπολόγιστες καταστροφές, δεν ήταν μόνον μία συνέπεια της βάρβαρης Γερμανικής Κατοχής, η οποία ευθύνεται και για την διάσπαση της Εθνικής Αντίστασης και τον Εθνικό Διχασμό του Εμφυλίου Πολέμου. Αλλά παράλληλα η διάλυση της χώρας μας εμπόδισε την συμμετοχή αυτής εις το τραπέζι των Νικητριών Δυνάμεων για να διεκδικήσει τις σχετικές αποζημιώσεις και το Κατοχικό Δάνειο εις τον κατάλληλο χρόνο. Όμως μόλις λίγο αργότερα, η αλλαγή των συσχετισμών των δυνάμεων εις την Ευρώπη με τον Ψυχρό Πόλεμο, την στήριξη και ανόρθωση της Γερμανίας, την ίδρυση του ΝΑΤΟ και λίγο αργότερα της ΕΟΚ/Ε.Ε. είχε ως αποτέλεσμα την συμμετοχή της χώρας μας εις το νέο πνεύμα της υπεράσπισης της Ευρώπης, αλλά και την αποχή της χώρας μας  από το αίτημα πολεμικών αποζημιώσεων και το Κατοχικό Δάνειο, το οποίο έθεσε εις τις καλένδες.

Παράλληλα, ως είναι ήδη γνωστόν, με την ανόρθωση της Γερμανίας έχουμε τώρα και την αναθεώρηση της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι της Ελλάδος. Με την αλλαγή της προπολεμικής τακτικής του Βερολίνου να επεμβαίνει εις την εθνική πορεία της χώρας μας, μέσω στρατιωτικών ενισχύσεων των αντιπάλων μας π.χ. Ελληνικό-Τουρκικός Πόλεμος 1897, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Εθνικός Διχασμός 1914 με την σύγκρουση Βασιλοφρόνων και Βενεζελικών, Μικρασιατική Καταστροφή με την στήριξη του Κεμάλ Ατατούρκ. Τώρα, μετά το 1950,  με την απευθείας διείσδυση εις την ελληνική πολιτική των ισχυρότατων Πολυεθνικών Εταιριών της, οι οποίες δια των μιζών ανέδειξαν  την διαπλοκή και την διαφθορά του Πολιτικού Συστήματος Μαριονέτων, το οποίο εκ του λόγου αυτού, όχι μόνον προστάτευε και φυγάδευε εις την Γερμανία εγκληματίες πολέμου, όχι  μόνον απέφευγε την διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου, αλλά τελικώς οδήγησε και εις την χρεοκοπία και κατάρρευση της χώρας μας.  

Το Βερολίνο οφείλει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει Διμερής Συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας, ούτε Διεθνείς Συμφωνίες εις τις οποίες συμμετείχε και η Πατρίδα μας για την διευθέτηση των πολεμικών αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου. Η καταβολή των 115 εκατομμυρίων Μάρκων από την Γερμανία η οποία έγινε την 18.03.1960 κατόπιν διαπραγμάτευσης μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Konrad Adenauer ήταν ένα αποτέλεσμα μίας «Συμφωνίας αποζημίωσης Οικείων», δηλαδή οφειλές προς ορισμένους ιδιώτες, και δεν αποτελούσε τελική απόφαση. Οφείλει επίσης να γνωρίζει, ότι εις το τεράστιο Μνημείο του Ολοκαυτώματος το οποίο εγκαινιάστηκε την 10.05.2005 εις το κέντρο του Βερολίνου η Γερμανική Κυβέρνηση αρνήθηκε να συμπεριλάβει μαζί με τους Εβραίους και τα δεκάδες χιλιάδες θύματα των κρεματορίων άλλων εθνικοτήτων, εκ του φόβου διεκδικήσεων πολεμικών αποζημιώσεων από άλλους λαούς.  

Η Ηγεσία του Βερολίνου οφείλει επίσης να γνωρίζει ότι τα εγκλήματα πολέμου πάσης μορφής και οι απαιτήσεις της Ελλάδος οι οποίες δεν έχουν διευθετηθεί μέσω Διμερών Συμφωνιών, αλλά και οι οποίες δεν έχουν εγκριθεί και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, είναι ενεργές και ποτέ δεν παραγράφονται.

Τέλος ένα μήνυμα προς την ηγεσία του Βερολίνου. Η Παγκόσμια Ιστορία διδάσκει, ότι η ανθρωπότητα στηρίζεται εις τις Αρχές, Αξίες και Αιώνια Δύναμη του Ελληνικού Πνεύματος. Όποιος εναντιώνεται προς αυτό ηττάται!   

 Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη.  Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Εφιαλτικά είναι τα στοιχεία  που έρχονται από διεθνείς Οργανισμούς, αλλά και από την Τράπεζα της Ελλάδος, ότι πάνω από 3.5 εκατομμύρια των Ελλήνων ευρίσκονται κάτω από τα όρια της πτώχειας, ότι η ανεργία είναι 25%, ενώ εις την πραγματικότητα υπερβαίνει το 30%. Ότι 1 από τους 3 Έλληνες απασχολούμενους είναι άνεργος, και πάνω από 1 εκατ. άνεργοι χωρίς επίδομα ανεργίας, ενώ 1 από τους 3 Έλληνες είναι συνταξιούχος. Ενώ σε δυσθεώρητα ύψη έχει ανέλθει το ποσοστό της ανασφάλιστης εργασίας. Παγκόσμια πρωτιά είναι η ανεργία των νέων έως 24 ετών που υπερβαίνει το 50%,  και η φυγή 1/2 εκατ. νέων εις το εξωτερικό, ενώ  επικίνδυνο είναι και το λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα που φορτώνεται ο Ελληνικός Λαός εξαιτίας των ολέθριων λαθών και της αβελτερίας των Οργάνων της Ε.Ε.!

Δυσοίωνες είναι και οι εκτιμήσεις που κάνει ο κάθε Έλληνας για το μέλλον του, όταν βιώνει τις εφιαλτικές εικόνες εις το περιβάλλον του, τις χιλιάδες αυτοκτονίες, τους συνανθρώπους που ψάχνουν για τροφή εις τους κάδους και τις λαϊκές αγορές, τους χιλιάδες συμπατριώτες που σιτίζονται από τους Δήμους, την Εκκλησία και τις φιλανθρωπικές οργανώσεις, και τα παιδιά εις τα σχολεία με γάλα και φρούτα, τα οποία ούτε θέρμανση διαθέτουν. Ο καθείς από εμάς που προβληματίζεται να πληρώσει την ΔΕΗ, τα φάρμακα, τις ιατρικές εξετάσεις, λόγω της κατάρρευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων, τα αναρίθμητα χαράτσια, τους δυσβάστακτους ληστρικούς φόρους.

Αλλά η ερώτηση που τίθεται και πάλιν από όλους μας είναι: Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά, γιατί φθάσαμε εις την πτώχευση ενός ολόκληρου λαού, αλλά και εις την εθνική ταπείνωση της Πατρίδας μας; Βέβαια την απάντηση δεν θα τη πάρουμε ποτέ από τους ενδογενείς υπεύθυνους και μοιραίους για την εθνική καταστροφή, οι οποίοι με τα διαδοχικά θανατηφόρα «λυτρωτικά μνημόνια της φτωχοποίησης και καταστροφής», μας σερβίρουν εδώ και 7 χρόνια φρούδες ελπίδες και αισιοδοξίες για έξοδο από τα Μνημόνια και την κρίση. Ενώ γνωρίζουν, όπως και τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, ότι καμία ανάπτυξη και καμία έξοδος από την κρίση δεν επιτυγχάνεται, με τέτοια επαχθή μέτρα λιτότητας και ληστρικής φορολογίας, με την διαρκή οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων, την δραστική μείωση των προνοιακών επιδομάτων, την συνεχή υπερφορολόγηση των ακινήτων, την εσωτερική υποτίμηση και τα πολλαπλά χαράτσια, και την κατάσχεση της περιουσίας των Ελλήνων. Θανατηφόρα μέτρα τα οποία επιδεινώνουν τη ύφεση, την αύξηση της ανεργίας και αδήλωτης εργασίας, την περεταίρω φτωχοποίηση του Λαού μας, την αύξηση του εθνικού χρέους που οδηγεί εις  την αέναη αιχμαλωσία της Πατρίδας μας.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, τα οποία γνωρίζουν και οι «ευφυείς» ευρωπαίοι Εταίροι μας. Αλλά και οι μοιραίοι εκπρόσωποι του Λαού μας, οι οποίοι επί δεκαετίες, λόγω κομματικού συμφέροντος και πολιτικού κόστους, απέφευγαν να διαπαιδαγωγήσουν τους Έλληνες, δηλαδή τους ψηφοφόρους των, σε θέματα κοινωνικής, οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Ξέρετε, η πολιτική είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό». Που σημαίνει, η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών εις τα κοινά είναι προς όφελος της κοινωνίας. Αυτό όμως επιτυγχάνεται δια της καλής και ειλικρινής πληροφόρησης και ενημέρωσης κάθε πολίτη. Όμως εις την Πατρίδα μας αυτή η ευθύνη μεταφέρθηκε εις τα κόμματα, τα οποία ως μοιραίοι παντογνώστες και υπεράνω όλων ενεργούν αυθαίρετα «εν ονόματι του απληροφόρητου και ανημέρωτου για τα κοινά πολίτη», ψηφοφόρου της επί δεκαετίες κενού περιεχομένου, αλλά πολυδιαφημιζόμενης ευνομούμενης Δημοκρατίας μας!

Πολλά είναι τα εγκληματικά σφάλματα του πολιτικού συστήματος εξουσίας. Ένα από τα μεγαλύτερα ήταν η συνεχής απόκρυψη της ολέθριας πραγματικότητας, και η συστηματική πλύση εγκεφάλου. Ότι π.χ. το βιοτικό επίπεδο ενός λαού εξαρτάται από την παραγωγική εργασία και την ανταγωνιστικότητα. Από το παραγόμενο προϊόν της εργασίας κάθε πολίτη και από το αθροιζόμενο γενικό σύνολο όλων των πολιτών προκύπτει το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ). Δυστυχώς όμως το πολιτικό σύστημα εξουσίας απέκρυπτε από τον Λαό μας την σημασία του πραγματικού ΑΕΠ, το οποίο μετά την Μεταπολίτευση νοθευόταν με υπέρογκους δανεισμούς εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και η διασπάθιση των κοινοτικών πόρων οι οποίοι δεν διοχετεύονταν για την ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας.

Η πολυεπίπεδη δομική ανομία της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών, των βασικών Οργάνων του Κράτους, αυτό το νοσηρό συνονθύλευμα και υπόστρωμα της Ελληνικής Πολιτείας, που κατασπαράζει τα σωθικά του Έθνους, ευθύνεται όχι μόνον για την εγκληματική εξαπάτηση του Λαού, αλλά και για την κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία της Πατρίδας μας.  

Μετά από 7 χρόνια, τα θανατηφόρα 3 Μνημόνια της φτωχοποίησης, οι οδυνηρές στερήσεις του Ελληνικού Λαού, η διαγραφή χρέους και το εγκληματικό PSI, το κούρεμα των ομολόγων των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Ιδιωτών, δεν μείωσαν το εθνικό χρέος, ως ισχυρίζονται με εμμονή οι εγχώριοι εμπνευστές-υποστηρικτές της εγκληματικής και θανατηφόρας λιτότητας. Οι εκδικητές, οι δήμιοι και δυνάστες του ίδιου του Λαού τους, τα ανδρείκελα του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας τα οποία υπέκυψαν εις τις πιέσεις των Βρυξελλών και υπέγραψαν την εγκληματική Συμφωνία για την διάσωση των Ιδιωτικών Γερμανικών και Γαλλικών Τραπεζών, δηλαδή των Δανειστών, τις τεράστιες ζημίες των οποίων φόρτωσαν εις τις πλάτες των Ελλήνων ως «εθνικό χρέος της Ελλάδος»! Εις την Παγκόσμια Ιστορία μία πρωτοφανής εγκληματική ενέργεια, η οποία συνειδητά πολλαπλασίασε το χρέος της χώρας μας, ώστε για εύλογους λόγους να μη μπορεί να αποπληρωθεί ούτε σε 400 χρόνια. Απόδειξη της καταδίκης ενός ολόκληρου Λαού, εξαιτίας των ολέθριων λαθών του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας και της διάσωσης αυτού, αλλά και της διαπραχθείσης προδοσίας εις βάρος του Έθνους.

Ο Λαός μας δεινοπαθεί εις την πτώχεια, την απελπισία, τις ψευδαισθήσεις, τα ψέματα και φρούδες ελπίδες του κλειστού πολιτικού συστήματος εξουσίας. Ότι δήθεν με το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και περιουσίας του Λαού μας, κάποιοι αόρατοι εξώτεροι θα φέρουν επενδύσεις και την σωτήρια ανάπτυξη. Όμως μέσα εις την απελπισία και την λιποθυμία αδυνατούμε να συνειδητοποιούμε την οδυνηρή πραγματικότητα. Ότι π.χ. μία συνεργασία με την Κίνα θα μετατρέψει την χώρα μας σε αποθήκη και διαμετακομιστικό κέντρο προώθησης των κινεζικών προϊόντων εις την Ευρώπη, με απειροελάχιστο όφελος για την Πατρίδα μας. Ουδείς όμως λόγος γίνεται για επενδύσεις εις την Πατρίδα μας, με την δημιουργία κινεζικών επιχειρήσεων, κάτι το οποίο είναι ανέφικτο, λόγω του χαμηλού κόστους εργασίας εις την Κίνα που είναι 5 ευρώ ημερησίως. Ενώ το μέσο όρο κόστους εργασίας εις την Ε.Ε. ανέρχεται  εις τα 50 ευρώ ημερησίως, από την οποία θα μπορούσε κανείς να ελπίζει την μεταφορά επιχειρήσεων εις την Ελλάδα, υπό μορφή επενδύσεων, λόγω της μεγάλης καθίζησης του εργατικού κόστους εις την χώρα μας. Δυστυχώς, ούτε αυτό είναι εφικτό, λόγω της τεράστιας αδίστακτης γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, διαπλοκής, ατιμωρησίας, της πολυνομίας και υπερφορολόγησης και του τόσο αντιαναπτυξιακού  φορολογικού συστήματος, αλλά και της ολοσχερούς τώρα κατάρρευσης της Εθνικής Οικονομίας!

Η νέα γενεά γνωρίζει από τους γονείς και παππούδες την δύσκολη εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου, τις στερήσεις, αλλά και την αντοχή και την ψυχική δύναμη  του Λαού μας. Όμως η επιδρομή των Μνημονίων δεν δημιουργεί μόνον ανείπωτη πτώχεια και εθνική ταπείνωση, αλλά καταστρέφει και τις αντοχές και ψυχικές δυνάμεις ολόκληρου του Έθνους.

Ενώπιον του θανάσιμου αυτού κινδύνου οφείλουμε ενωμένοι τώρα να αντισταθούμε εναντίον όλων εκείνων που επιβουλεύονται την υπόσταση του Έθνους μας.

Έλληνες, ξυπνήστε! Μόνο η Ελλάς έχει την ιστορική ευθύνη απέναντι του εαυτού της, αλλά και για την επαναχάραξη της πορείας της ανθρωπότητας.

Γεώργιος  Εμ. Δημητράκης     

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού/ Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια

Η οδυνηρότατη κρίση χρέους που βιώνουμε από το 2009 με τις συνεχείς διαπραγματεύσεις, οι οποίες καταλήγουν σε οδυνηρά Μνημόνια, αλλά και η αναμενόμενη αποτυχία της νυν Κυβέρνησης με τις «κόκκινες γραμμές» οφείλεται εις την ουσία και εις την αποτυχία των Ελλήνων να αντιληφθούμε την  ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα της συμπεριφοράς μας απέναντι της Ευρώπης. Δεν είναι όμως εύκολη υπόθεση η παραδοχή της αλήθειας, αυτής της οδυνηρής πραγματικότητας, ότι όσο περισσότερο συνεχίζονται οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις, τόσο περισσότερο δυσοίωνο διαγράφεται το μέλλον της χώρας μας, αλλά και τόσο περισσότερο αυξάνεται η απαισιοδοξία σε όλες τις πλευρές. Παράλληλα και τόσο περισσότερο δυσχεραίνεται η συνειδητοποίηση και κατανόηση των πραγματικών αιτίων και των συμπεριφορών όλων εκείνων των υπευθύνων που οδήγησαν την χώρα μας εις την καταστροφή.

Όμως η έννοια της καταστροφής συγχέεται με την έννοια της κρίσης. Η οποία εις την πραγματικότητα ξεκίνησε ήδη από το 1981, όπου επικράτησε μία καταναλωτική κουλτούρα σε πλατιά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, στηριζόμενη δυστυχώς και κυρίως σε καταχρήσεις κοινοτικών κονδυλίων, επιδοτήσεων και ξένων δανείων, δημιουργώντας έτσι μία σκληρή οικονομική πραγματικότητα.

Εκ του λόγου αυτού η ειλικρινής επικοινωνία εντός της ελληνικής κοινωνίας και εις την πολιτική είναι έννοιες απαραίτητες για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο π.χ. κοινωνική οντότητα. Η έννοια της πολιτικής έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο από τότε που οι άνθρωποι την θέσπισαν ως τρόπο οργάνωσης και επίλυσης των διαφορών τους. Άρα υπό την έννοια αυτή δεν πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ εκείνων που ψηφίζουν, δηλαδή των πολιτών, και εκείνων που εκλέγονται, δηλαδή των Πολιτικών. Διότι η ευθύνη για ότι συμβαίνει σε μία χώρα είναι κοινή για όλους. Ορθώς επιμένουμε για τον «Νόμο περί ευθύνης των Πολιτικών», αλλά ουδείς θα ήθελε π.χ. ένα «Νόμο περί ευθύνης των πολιτών για τις λάθος επιλογές»!

Εις τις προγραμματικές δηλώσεις ενώπιον της Βουλής της 8.Μαίου 2015 ο Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «πολιτική απόφαση ήταν η ένταξη της Ελλάδος το 1981 εις την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και πολιτική απόφαση ήταν και η ένταξη της Ελλάδος εις την Ζώνη του Ευρώ το 2001, διότι η χώρα μας δεν πληρούσε και εις τις 2 περιπτώσεις τους όρους της Ε.Ε.».

Εις το σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί η δήλωση του τέως Καγκελαρίου Helmut Schmidt το έτος 1987 προς τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος συναίνεσε τον Δεκ.1979 για την ένταξη της Ελλάδος (1981) εις την τότε ΕΟΚ.: «Ο Καραμανλής ήταν ένας φλογερός Ευρωπαίος. Πρέπει να αντιληφθείτε εσείς οι Ελληνες ότι: δεν μπήκε η Ελλάδα εις την Ευρώπη. Ο Καραμανλής  μπήκε εις την Ευρώπη!». Εκδόσεις Λιβάνη, βιβλίο του Γιάννη Βαρβιτσιώτη: «Όπως τα έζησα 1961-1981».

Μόλις 2 ημέρες αργότερα, την 10.Μαίου 2015 ο Γενικός Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Ρωμανιάς δήλωσε δημοσίως, ότι: «οι κύριες συντάξεις θα κατέλθουν εις το ανώτατο επίπεδο των 200-300 Ευρώ, αν ισχύσει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος». Αυτό αυτομάτως σημαίνει επαναφορά και των μισθών εις το επίπεδο του έτους 1980!

Αν οι επιγραμματικές αυτές δηλώσεις Πολιτικών Ηγεσιών και διαφόρων Οργάνων είναι άκρως δυσάρεστες για όλους μας, παράλληλα θα θέλαμε να ακούσουμε από όλους αυτούς, όχι μόνον μισόλογα, αλλά τώρα όλες τις αλήθειες για όλα όσα έχουν συμβεί μετά το 1980, τα οποία οδήγησαν την χώρα μας εις την καταστροφή. Ώστε και εμείς ως Λαός να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες, για τις εσφαλμένες πολιτικές και κομματικές επιλογές που κάναμε τα τελευταία 41 χρόνια. Αλλά και να αναζητήσουμε ευθύνες από όλους εκείνους τους πολιτικούς και συνοδοιπόρους, τους δεκάδες χιλιάδες παρατρεχάμενους κηφήνες, τους χιλιάδες οικονομικούς συμβούλους (!), οι οποίοι χρησιμοποίησαν την Εξουσία, τους Κρατικούς Μηχανισμούς και Θεσμούς για να στήσουν εις την χώρα μας το πάρτι του αιώνα.

Ποίοι ευθύνονται για την μεταστροφή του φρονήματος της εθνικής ευθύνης και φιλοπατρίας των εργατικότατων και έντιμων Ελλήνων σε μία τώρα αντιπαραγωγική και άκρως καταναλωτική κοινωνία η οποία κατέστρεφε κυριολεκτικώς την υπόσταση του Έθνους; Ποίοι ευθύνονται από το 1981 για την λάθος πορεία της χώρας και την ολοκληρωτική εξάρτηση και έλεγχο αυτής από τις επιδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις της Ε.Ε. και τις Διεθνείς Τράπεζες; Ποίοι ευθύνονται για την μείωση και καταστροφή της πρωτογενούς παραγωγής και την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, των επιδοτήσεων και των κοινοτικών κονδυλίων για τον εκσυγχρονισμό και  ανάπτυξη της Εθνικής Οικονομίας, αλλά και την κατασπατάληση των τεραστίων δανείων από εγχώριες και ξένες Τράπεζες; Ποίοι ευθύνονται για την διόγκωση ενός αδηφάγου, άκρως αντιπαραγωγικού, σπάταλου Δημόσιου και Πελατειακού Κράτους με τις εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις, τις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, και ως συνέπεια αυτών  και την από δεκαετίες ήδη διαφαινόμενη κατάρρευση των εκατοντάδων Ασφαλιστικών Ταμείων; Ενώ η χώρα μας από το 1981 επέπεσε σε ένα καθεστώς «αντιπαραγωγικότητας» με ταυτόχρονη τεράστια εισαγωγή καταναλωτικών προϊόντων, ποίοι ευθύνονται για τον επταπλασιασμό των μισθών και συντάξεων, τον αυθαίρετο ανταγωνισμό και εξίσωση αυτών με τους μισθούς, συντάξεις και παροχές των χωρών των ισχυρότατων Οικονομιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης;  

Τέλος ποίοι ευθύνονται και για την ενθάρρυνση, την συμμετοχή και προστασία εξωγενών παραγόντων, των μιζαδόρων και κερδοσκόπων εις το πάρτι της Ελλάδος; Το οποίο όχι μόνον κατέστρεψε την χώρα μας, αλλά παράλληλα η Πατρίδα μας ανέχεται τώρα και τις εθνικές ταπεινώσεις, τους εκβιασμούς, τις απειλές και όλων εκείνων οι οποίοι συνεχίζουν να κερδοσκοπούν ακόμη και επάνω εις το κουφάρι της Ελλάδος που δημιούργησαν ενδογενείς και εξωγενείς εθνοκτόνοι.

Δεν μας εκπλήσσουν οι προειδοποιητικές δηλώσεις των Πολιτικών Ηγεσιών και Θεσμικών Οργάνων της χώρας μας, των χιλιάδων πολιτικών και παρατρεχάμενων, των δεκάδων χιλιάδων οικονομικών συμβούλων και  επαγγελματιών Συνδικαλιστών, οι οποίοι επί δεκαετίες γνώριζαν, αλλά σιωπούσαν για ιδιοτελείς λόγους, για τις συνέπειες των αντεθνικών συμπεριφορών των, και παριστάνουν τώρα τους «Αναμάρτητους», τους «Συμβουλάτορες», αλλά και τους «Προφήτες». Μας φοβίζει και μας εξοργίζει όμως αφάνταστα οι προμελετημένες προειδοποιήσεις ότι θα επανέλθουμε σε μισθούς και συντάξεις κάτω από το ανώτατο επίπεδο των 200 έως 300 Ευρώ της προ του 1980 εποχής. Αλλά τώρα δυστυχώς σε μία χώρα με τελείως κατεστραμμένους κοινωνικούς και παραγωγικούς ιστούς, με ένα Λαό  καθημαγμένο από τα επαχθή και καταστροφικά Μνημόνια.

Όμως όλοι οι οποίοι ευθύνονται για την κατάντια της Πατρίδας μας οφείλουν να γνωρίζουν ότι πολύ σύντομα η απάθεια του Λαού μας θα μετατραπεί σε μία ανεξέλεγκτη οργή και έκρηξη, με όλες τις συνέπειες.

Γεώργιος Εμ.Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας

Η σημερινή κατάντια της Πατρίδος μας, με όλες τις παραμέτρους, διαστάσεις και συνέπειες, πρέπει επιτέλους να προβληματίσει όλους εμάς τους Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών και κομματικών τοποθετήσεων. Εις την ουσία, το πρόβλημα της κρίσης χρέους της Πατρίδος μας δεν είναι καθαρώς οικονομικό, ως εσφαλμένως υποστηρίζεται και προπαγανδίζεται από τα δεκανίκια του Πολιτικού Συστήματος, αλλά κυρίως Θεσμικό, με εντέλει οικονομικές τώρα διαστάσεις και τεράστιες συνέπειες για την πορεία του Έθνους. Εις την πραγματικότητα πρόκειται για μεγάλη εκτροπή και διαστροφή των Πολιτειακών Θεσμών και Φορέων, η λειτουργία των οποίων όχι μόνον δεν έχει την ανάλογη απήχηση εις την αληθινή Δημοκρατία και εναρμόνιση με αυτήν, αλλά ευρίσκεται τώρα σε αέναη διάσταση και σύγκρουση με την ιστορική υφή αυτού του νοήματος της υπάρξεως ενός ολόκληρου Λαού.  

Ας πούμε τα πράγματα πιο απλά. Χωρίς τον Λαό, χωρίς τις Αξίες, τις Αρχές, την παρακαταθήκη των προγόνων, τα θεμελιώδη δικαιώματα του, χωρίς την ελευθερία και την βούληση του να αυτοπροστατεύεται δεν νοείται και δεν πρέπει να υπάρχουν Πολιτειακοί Θεσμοί και Φορείς που να είναι υπεράνω του νοήματος της Δημοκρατίας, δηλαδή υπεράνω αυτής της βαθιάς έννοιας της υπάρξεως ενός Λαού. Διάφοροι νομικοί, συνταγματολόγοι, σύγχρονοι δήθεν φιλόσοφοι, πολλοί άλλοι άσχετοι ειδήμονες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.α. μολυσμένοι από το καρκίνωμα της υλικής επιρροής του χρήματος, παρερμηνεύουν τώρα την πραγματική  φύση του ανθρώπου, τις Αξίες, Αρχές και δικαιώματα αυτού του ίδιου του Λαού. Η υπεροψία, η αλαζονεία, η διαστροφή και ηθικός εκφυλισμός έχει απομακρύνει αυτούς από τον Ελληνικό Λαό, με τον οποίο εις την πραγματικότητα ευρίσκονται εδώ και δεκαετίες σε διαρκή δυσαρμονία.

Ισχυρίζονται ευθαρσώς, ως να μη συνέβη απολύτως τίποτε, ακόμη και εν μέσω της οξύτατης κρίσης, της κατάρρευσης και ολοκληρωτικής φτωχοποίησης του Λαού μας, της εθνικής ταπείνωσης και ευτελισμού της Πατρίδος μας, ότι  το Αξίωμα της Διακρίσεως των Εξουσιών, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαιοσύνη, αλλά και οι συνακόλουθοι Θεσμοί και Φορείς των, είναι «οι πυλώνες της Δημοκρατίας»! Oι ασυγχώρητοι, αμετανόητοι και ατιμώρητοι δεν θέλουν να αποδεχθούν, ότι υπεράνω όλων, πυλώνας της Δημοκρατίας είναι μόνο ο Λαός. Ότι αυτή  η δυσαρμονία και ως επακόλουθο αυτής η επί δεκαετίες διαστροφή και παρεκτροπή ευθύνεται για την τεράστια οικονομική χρεοκοπία και εθνική κρίση, την μεγαλύτερη εις την Ιστορία του Έθνους, που βιώνει τώρα η Πατρίδα και ο Λαός μας.

Το ανεξήγητο όμως που συμβαίνει τώρα εις την χώρα μας, είναι ότι παρά όλες τις ολέθριες συνέπειες της οικονομικής κατάρρευσης, της υποθήκευσης τώρα για γενεές ολόκληρες του μέλλοντος του  Ελληνικού Λαού και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, δυστυχώς ουδείς λόγος γίνεται για όλους εκείνους τους ενόχους που ευθύνονται για την εθνική καταστροφή. Διότι η τεράστια οικονομική χρεοκοπία της Πατρίδος μας, πρωτόγνωρη και μοναδική εις τα παγκόσμια χρονικά, και η απώλεια τώρα και της εθνικής μας κυριαρχίας, δεν είναι συνέπεια μιας απώλειας ενός πολέμου ή τεράστιας φυσικής καταστροφής. Οφείλεται εις την ολοκληρωτική αποτυχία του Πολιτικού Συστήματος, των Πολιτειακών Θεσμών και Κομμάτων που εδώ και δεκαετίες κατέληξαν να είναι ένα αντεθνικό, συνωμοτικό συνονθύλευμα όλων των ενόχων-μαριονέτων οι οποίοι ακόμη και τώρα εν μέσω βαθύτατης κρίσης καπηλεύονται την εμπιστοσύνη, προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του Λαού μας, την παρακαταθήκη των προγόνων μας, αλλά παράλληλα ατιμώρητοι, ανενόχλητοι και ανερυθρίαστοι ξεπουλάνε τώρα την Πατρίδα και υποθηκεύουν το μέλλον του Ελληνικού Λαού.

Ασφαλώς το υπό αμφισβήτηση εδώ και δεκαετίες «Σύνταγμα της Ελλάδος» (!) εξασφαλίζει την επανεκλογή των Κομμάτων και το εκλογικό δικαίωμα κάθε πολίτη. Η εκλογή και επανεκλογή όμως των Κομμάτων δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση και απαλλαγή αυτών από οιαδήποτε ευθύνη, όπως δυστυχώς αυτό παρερμηνεύεται εδώ και δεκαετίες. Εκ του λόγου αυτού σκόπιμα δεν γίνεται ουδεμία αναφορά εις το Σύνταγμα για τον καταλογισμό ευθυνών και καταδίκη όλων εκείνων των ενόχων που ευθύνονται για την μεγαλύτερη εις την Ιστορία του Έθνους εθνική καταστροφή, αλλά ούτε γίνεται αναφορά για το δικαίωμα του Λαού να αποφασίσει μέσω ενός Δημοψηφίσματος για την καταδίκη των ενόχων για εσχάτη προδοσία. Θεμελιώδη Δικαιώματα προστασίας ενός Λαού και ενός Έθνους τα οποία υπάρχουν εις τα Συντάγματα όλων των σύγχρονων Δημοκρατιών.

Απεναντίας, οι επί δεκαετίες αμετανόητοι και ατιμώρητοι εθνοκτόνοι ένοχοι για την μεγάλη τώρα συμφορά του Έθνους όχι μόνον επικαλούνται κάθε τόσο την ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού που στοχεύει μόνο εις την σωτηρία του διεφθαρμένου και εγκληματικού Πολιτικού Συστήματος και των υποστηρικτών του, αλλά παράλληλα μετά την ανυπολόγιστη χρεοκοπία και την εξασφαλισμένη από το Σύνταγμα ατιμωρησία ξεπουλάνε τώρα ανενόχλητοι επί πινακίω φακής και την Πατρίδα μας και το μέλλον του Έθνους.

Αναμφισβήτητα ήταν και είναι ολέθριο λάθος των Ελλήνων να επιλέγουν επί δεκαετίες ανίκανους, ανεπαρκείς και μοιραίους πολιτικούς, χωρίς εθνικό όραμα, χωρίς εθνική ευθύνη και συνείδηση, χωρίς ιδανικά και ιδέες, πίστη και προσήλωση προς την Πατρίδα. Όμως ενόψει του τεράστιου εθνικού κινδύνου της ολοκληρωτικής υποδούλωσης και ταπείνωσης ούτε το Σύνταγμα, αλλά ούτε οι δημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τώρα διελκυστίνδα για τον Λαό να ανυψώσει και πάλιν το ανάστημα του εις την εκτέλεση του εθνικού καθήκοντος για την υπεράσπιση και σωτηρία της Πατρίδος.

Η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει εις τα χέρια των Ελλήνων. Το δήθεν ευρωπαϊκό κεκτημένο καταστρέφει την Ελλάδα με την ανοχή, την σιωπή και τα ανομήματα εκείνων που προδίδουν τον Λαό, την Δημοκρατία, την Πατρίδα και το Έθνος.

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Η άσκηση πολιτικής προϋποθέτει γνώση της Ιστορίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αλλά και ψυχολογία ως εργαλείο για να ερμηνεύει και να αντιμετωπίζει κανείς  τους  συλλογισμούς, τις προθέσεις και τα σχέδια των άλλων. Είναι ο μόνος τρόπος για να προστατεύεται ο καθείς από τις αντιδράσεις εσωτερικών και διεθνών κυρίως παραγόντων.

Η οξύτατη κρίση που βιώνει ο Λαός μας, αλλά και το αδιέξοδο εις το οποίο έχει περιέλθει η χώρα μας οφείλεται εις τις αδυναμίες του Πολιτικού Συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και εις την αρρωστημένη εσωστρέφεια του. Αυτές οι διαιωνίζουσες αδυναμίες κράτησαν την χώρα μας μακριά από το παγκόσμιο γίγνεσθαι.  Η σχέση π.χ. Δημοκρατίας και Οικονομίας δεν είναι ευθύγραμμη υπόθεση. Με δεδομένη την ορθότητα της ρήσης του Κλάουζεβιτς, ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», οι πολεμικές ενέργειες των δημοκρατικών δυτικών κοινωνιών, επιπλέον, συχνά λαμβάνουν ποικίλες μορφές που δεν συνεπάγονται, κατ’ ανάγκη, άσκηση φυσικής βίας. Οι περιπτώσεις άσκησης εξαναγκασμών μέσω απειλών εφάμιλλων της άσκησης πολεμικής βίας ως προς τις συνέπειες της είναι πολλές και για τον προσεκτικό παρατηρητή της διεθνούς πολιτικής σχεδόν καθημερινές.

Κατά τις 3 τελευταίες δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση διολίσθησε και μετασχηματίσθηκε  σε μία πρωτοκαθεδρία των «αγγλοσαξονικών προτύπων» με τις δικές τους ψευτο-ηθικοκανονιστικές αξίες, με την ανάπτυξη τώρα του Κοινωνικού Δαρβινισμού σε ευρωπαϊκό και μετέπειτα σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασικός πυρήνας της φιλοσοφίας αυτής είναι ότι η Κυβέρνηση δεν πρέπει να παρεμβαίνει εις τις φυσικές διεργασίες της εξέλιξης εις την κοινωνία χρηματοδοτώντας και προστατεύοντας τους φτωχούς και αδυνάτους, διότι έτσι διαστρεβλώνεται η ροή της επιβίωσης των ισχυροτέρων και πλουσίων που θα δημιουργήσουν τελικά υγιέστερες κοινωνικές δομές. Που αυτό σημαίνει τον τερματισμό των φιλανθρωπιών, για να επέλθει η διαιώνιση των περισσότερο προσαρμοσμένων.

Μία φιλοσοφία η οποία εις την πραγματικότητα, και όπως ήδη την βιώνουμε εδώ και 6 χρόνια με τα επαχθή, επαίσχυντα και επονείδιστα Μνημόνια, καταργεί το Κράτος Δικαίου και τη Κρατική Κυριαρχία, το οποίο αποτελεί το μόνο εφικτό καθεστώς των διεθνών σχέσεων και ο μόνος τρόπος οργάνωσης των συλλογικών ανθρωπίνων σχέσεων εις τον παγκόσμιο χώρο. Αυτό το Κράτος το οποίο κατά συνέπεια είναι κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού εις τις διακρατικές σχέσεις και η κατίσχυση του συμβολίζει την ελευθερία-ανεξαρτησία των λαών και την αποτυχία των Δαρβινικού χαρακτήρα αυτοκρατορικών και ηγεμονικών αξιώσεων για δημιουργία παγκόσμιων κατεξουσιαστικών δομών. Ο διαφαινόμενος αυτός κίνδυνος εις τον ευρωπαϊκό ορίζοντα μας υπενθυμίζει την εθνοκτόνο, ληστρική και βάρβαρη συμπεριφορά των αγγλοσαξόνων εις την εποχή της Αποικιοκρατίας απέναντι εκατοντάδων λαών, με την κατάργηση και υποταγή κρατικών οντοτήτων και καταστροφή πολιτισμών άλλων εθνών.

Από την αρχή της κρίσης η βάρβαρη συμπεριφορά των Αγγλοσαξόνων Δαρβινιστών και πρωταγωνιστών της Ε.Ε. απέναντι της Ελλάδος, αλλά και απέναντι άλλων χωρών,  αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των επικίνδυνων για την Ευρώπη προθέσεων των γνωστών σε όλους πια υπευθύνων για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Οι οποίοι, βάσει σχεδίου, προκάλεσαν συστηματικά τις δημοσιονομικές ανισότητες και τις χρεοκοπίες των άλλων μελών, με σκοπό  την κατάργηση του σεβασμού  της ετερότητας των επιμέρους κοινωνιών και της πολιτικής τους κυριαρχίας και την εμπέδωση μίας κατεξουσιαστικής ηγεμονικής οργάνωσης της Ευρώπης, ως προαναφέρθηκε κατά το πρότυπο του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

Όμως όσο περισσότερο εντείνεται η πίεση, εκβιαστική και βάρβαρη συμπεριφορά της ΤΡΟΙΚΑ και των Δαρβινιστών εντολοδόχων της απέναντι της Ελλάδος, αλλά και απέναντι άλλων κρατών-μελών, τόσο περισσότερο διαφαίνεται ο φόβος και η αγωνία των εκβιαστών περί αποτυχίας του πειθαναγκαστικού εγχειρήματος αποδοχής του Κοινωνικού Δαρβινισμού  εις την Ευρώπη, ο οποίος όμως είναι όλως αντίθετος με την καθαρότητα και την ανωτερότητα του Ελληνικού Πνεύματος.

Διάφοροι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές σε παρασκηνιακές τώρα συζητήσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικεντρώνονται τελευταία εις το ενδεχόμενο μίας αιφνίδιας μεταστροφής της ελληνικής πολιτικής απέναντι της ΤΡΟΙΚΑ και των εντολοδόχων Δαρβινιστών της ή ακόμη και μίας εξέγερσης του Ελληνικού Λαού. Η οποία θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης κατά της πολιτικής θανάσιμης λιτότητας αλλά και σε συλλογική τώρα και αποφασιστική άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους τους.

Η παρατηρούμενη άκρως εντεινόμενη πιεστική συμπεριφορά της ΤΡΟΙΚΑ και των εντολοδόχων της, εις τους τελευταίους μήνες, για την ολοκληρωτική υποταγή του Ελληνικού Λαού, είναι απόδειξη του ανέκφραστου και απόκρυφου φόβου και αγωνίας των. Ότι ο κίνδυνος  εξέγερσης του Ελληνικού Λαού, και ως συνέπεια αυτής και άλλων λαών του Νότου, κατά της ΤΡΟΙΚΑ και των Δαρβινιστών, οι οποίοι επιδιώκουν την υποταγή της Ευρώπης, θα οδηγήσει εις την διάλυση της Ευρωζώνης και σε τεράστιες απώλειες των δανειστών και των χρηματαγορών.

Ο Ελληνικός Λαός οφείλει τώρα να ανυψώσει το ανάστημά του και να δώσει και πάλιν ένα μάθημα σε όλους εκείνους οι οποίοι επιβουλεύονται την εθνική του υπόσταση, την Ιστορία του και ανθρώπινη αξιοπρέπεια του.   

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Η Πατρίδα μας έχει χρεοκοπήσει. Αυτό είναι κοινή διαπίστωση όλων μας. Εδώ και 7 σχεδόν χρόνια παραληρούμε καθημερινώς για όλα αυτά που συμβαίνουν εις την χώρα μας, για όλα αυτά που πληρώνει ο Λαός μας. Η αριθμομανία κατατρέχει τώρα όλους τους Έλληνες, η οποία όμως, δυστυχώς, μας έχει διαχωρίσει σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας, οι οποίοι πιστοί και λάτρεις αυτού, αποφασίζουν αυθαίρετα δια αλλεπάλληλων Μνημονίων, βάρβαρων, τιμωρητικών  νομοθετημάτων και ποινικών προαπαιτούμενων, πόσα οφείλει να πληρώνει η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, το επιλεχθέν εξιλαστήριο θύμα. Εξαντλημένο από τα πολλαπλά εξοντωτικά μέτρα των ατιμώρητων του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας, οι οποίοι ευθύνονται για την χρεοκοπία και την ταπείνωση της Πατρίδας μας. Και απελπισμένο από την ανέχεια, την ανείπωτη φτώχεια, τον ανηλεή βομβαρδισμό των φορολογικών μέτρων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, την απαξίωση και εκμηδένιση της αξίας των ακινήτων, την εκποίηση του εθνικού πλούτου και το ξεπούλημα της Ελλάδος, αλλά τώρα και την λαίλαπα των λαθρομεταναστών, με απλωμένα τα χέρια από την απελπισία, αναφωνεί καθημερινώς: ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ!

Όμως η αριθμομανία των Κυβερνώντων και του Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας που εκπροσωπούν, αδιαφορεί για την απελπισία του εξιλαστήριου θύματος. Ενεργεί βάσει ενός δολοφονικού Σχεδίου εναντίον της Πατρίδας μας που εκπορεύεται από το έρεβος του νεοναζιστικού μεσαίωνα το οποίο το βροντοφωνάζει η ίδια η πραγματικότητα. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός, ότι τα ανδρείκελα αποκρύπτουν την εθνοκτόνο συμπεριφορά τους, όπως οι δολοπλόκοι που συλλαμβάνονται με την γίδα εις τον ώμο τους και από επάνω μας παίζουν και τους τιμητές.  Ούτε μας εκπλήσσει η δουλικότητα, η αδιαντροπιά και η σιωπή τους απέναντι εις την κατάπτυστη δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Jeans Stoltenberg (19 Δεκ. 2015), γιατί ενώ οι  «φίλοι μας Εταίροι» πήραν το μέρος των Τούρκων, που κατέρριψαν το ρωσικό αεροπλάνο, δεν αναγνωρίζουν και εις τους Έλληνες το ίδιο δικαίωμα, όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν εδώ και 40 χρόνια δεκάδες χιλιάδες φορές τον ελληνικό εναέριο χώρο. Δηλώνοντας και το προκλητικό και απίστευτο, ότι «το δικαίωμα αυτό το έχουν μόνο οι Γερμανοί, διότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία και ευρίσκεται υπό γερμανική κατοχή!»

Καθήκον των αληθινών Ηγετών είναι να υπηρετούν τον Λαό και το Έθνος, και για την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων να παρακολουθούν το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Δυστυχώς, δεν μας εκπλήσσει η αδιαφορία, η ανικανότητα, η δολιότητα και τα ψέματα αυτών εις βάρος της Πατρίδας μας. Η εδώ και 71 ολόκληρα χρόνια τερατώδης ατολμία και υποταγή τους απέναντι της «ανωτερότητας της ναζιστικής κακουργίας και εγκλημάτων» κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, και εν συνεχεία η προκλητική δειλία για την διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Η ενδοτικότητα απέναντι της Τουρκίας εις το θέμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας εις το Αιγαίο, της υφαλοκρηπίδας και της αιγιαλίτιδας ζώνης επί τη βάσει των Θεμελιωδών Αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Τα επανωτά χαστούκια και προσβολές που δέχεται η Πατρίδα μας, αλλά και οι απειλές της Τουρκίας με το Casus belli κατά της Ελλάδος, το οποίο εις την πραγματικότητα εδώ και 21 χρόνια (8.6.1995) όχι μόνον αμφισβητεί την εθνική μας κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα, αλλά αποτελεί ένα απροκάλυπτο εργαλείο του επεκτατισμού αυτής εις βάρος της Ελλάδος.

Αυτοί οι οποίοι χρεοκόπησαν των χώρα μας χάριν των δικών τους συμφερόντων και των πατρώνων  τους,  εκ του λόγου αυτού και μόνον αδυνατούν να παρακολουθήσουν και το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ότι με την παγκοσμιοποίηση αλλάζει ο παγκόσμιος χάρτης, αλλά και οι επεκτατικές συμπεριφορές των πρωταγωνιστών της παγκόσμιας πολιτικής. Φιλοσοφία των οποίων τώρα είναι η αποφυγή μεγάλων  παγκόσμιων πολεμικών συρράξεων με οδυνηρότατες συνέπειες εις βάρος των δικών των Λαών, και ως εκ τούτου η αναίμακτη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας άλλων χωρών με το εργαλείο της οικονομικής τους ισχύος και της κατευθυνόμενης χρεοκοπίας εκείνων που είναι επιλεγμένοι στόχοι του υποχθόνιου εις την  Παγκόσμια Ιστορία επαίσχυντου και κατάπτυστου Σχεδίου επεκτατισμού τους.   

Ως εκ τούτου η Τουρκία, για τα εθνικά της συμφέροντα και μόνον, εκμεταλλεύεται την ελεγχόμενη σύγκρουση μερικών Δυνάμεων εις την περιοχή της Μέσης Ανατολής, και χρησιμοποιεί τώρα προκλητικά ως εργαλείο τους λαθρομετανάστες και πρόσφυγες, για να απειλεί την Ε.Ε. ότι θα «πνίξει αυτή με εκατομμύρια λαθρομετανάστες και τζιχαντιστές». Οι πρόσφατες απειλές της Τουρκικής Ηγεσίας (19 και 20 Απριλίου 2016) προς την Ε.Ε., ότι «η Ε.Ε. έχει ανάγκη την Τουρκία και όχι η Τουρκία την Ε.Ε.» δηλώνει του λόγου το αληθές. Ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί την κρίση εις την Μέση Ανατολή για να επεκτείνει τον Ηγεμονισμό της. Όμως κύριος στόχος της Τουρκίας είναι η Πατρίδα μας, διότι γνώριζε εκ των προτέρων ότι η Ε.Ε. κάποια στιγμή θα αντιδρούσε εις τις απειλές και εκβιασμούς αυτής και θα απέφευγε το λαθρομεταναστικό κύμα, κλείνοντας τα σύνορά της με την ανεπίσημη κατάργηση της Συνθήκης του Σένγκεν.

Όπως προαναφέρθηκε, ότι η οικονομική ισχύς και η προγραμματισμένη χρεοκοπία ενός κράτους αποτελεί ένα νέο εργαλείο απειλής, επίθεσης και κατοχής μίας άλλης χώρας, παρομοίως και η Τουρκία, βάσει Σχεδίου, χρησιμοποιεί ένα νέο εργαλείο της συστηματικής προώθησης και εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών εις την χώρα μας, για να αλλοιώσει την εθνική πληθυσμιακή σύνθεση, να υπονομεύσει εκ των έσω την Εθνική μας Άμυνα, και να υποτάξει χωρίς πόλεμο αναίμακτα την Ελλάδα.

Όμως η πασιφανής υποχθόνια συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι της Ελλάδος, ως απροκάλυπτη απειλή κατά της εθνικής μας ακεραιότητας, πρέπει να αναδειχθεί από την Πατρίδα μας εις Casus belli.

Αλλά τέτοιου είδους ηγετικά μηδενικά αποτελούν ντροπή για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Πατρίδας μας. Δεδομένου ότι έργο των αληθινών ηγετών είναι να υπηρετούν το Λαό και τα συμφέροντα του Έθνους. Για την αντιμετώπιση των μεγάλων εθνικών κινδύνων που διατρέχει τώρα το Έθνος μας οφείλει ο Ελληνικός Λαός να αναζητήσει πατριώτες ηγέτες οι οποίοι θα απαλλάξουν την Πατρίδα μας από τους υπεύθυνους της εθνικής αποτυχίας.

www.Γεώργιος Εμ. Δημητράκης.gr

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού/ Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια