Γράφει ο Κώστας Κητής
Συμπληρώθηκαν εχθές 25 χρόνια από την δημιουργία της πρώτης ιστοσελίδας στο διαδίκτυο στις 6 Αυγούστου του 1991, όταν ο σερ Τιμ Μπέρναρς Λη δημιούργησε στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών CERN που εδρεύει στην Γενεύη, από τον υπολογιστή του NeXT, την πρώτη ιστοσελίδα που ήταν κατατοπιστική σχετικά με τον Παγκόσμιο Ιστό W3 ή www (World Wide Web).
Η έννοια της διαδικτυακής σύνδεσης ήταν πρώιμη εκείνα τα χρόνια, και διατίθονταν κυρίως σε ακαδημαϊκά έργα και σε εργασίες σχετικές με την ακαδημαϊκή έρευνα, οι πηγές και οι συνδέσεις στα οποία πρέπει να παρέχονταν δωρεάν όπως πίστεψε ο εφευρέτης του.
Η εφεύρεση του Παγκόσμιου Ιστού, δηλαδή του διαδικτύου, ανήκει στον έκτοτε και νυν επικεφαλής της Κοινοπραξίας για τον Παγκόσμιο Ιστό (W3C) σερ Τιμ Μπέρναρς Λη, η οποία και εισήγαγε τότε και έκανε χρήση για πρώτη φορά της έννοιας του υπερσύνδεσμου, κατά την οποία το πάτημα της σχετικής λέξης ή του σύντομου κειμένου με το ποντίκι, ή με τα μέσα της εποχής (π.χ. την μετακίνηση του δέκτη επιλογής πατώντας διαδοχικά το Tab μέχρι να επιλεγεί [«υπογραμμιστεί»] το επιθυμητό κείμενο/στοιχείο) δεδομένων των οθονών λαμπτήρων που κυκλοφορούσαν τότε, οδηγεί και παραπέμπει σε άλλη ιστοσελίδα με περισσότερες σχετικές πληροφορίες για την λέξη ή το σύντομο κείμενο που τον περικλείουν, με ειλημμένη την περιήγηση στην δική της προσθέτως διαδικτυακή διεύθυνση.
Η πρώτη ιστοσελίδα και ο πρώτος ιστότοπος, που μπορούν να βρεθούν στην διεύθυνση http://info.cern.ch μετά την επαναφορά τους σε αυτήν το 2013, δίνουν κατατοπιστικές οδηγίες για την χρήση του Παγκόσμιου Ιστού W3 ή www (World Wide Web), καλύπτοντας συνοπτικά, και αναλυτικά με συνδέσμους, οποιαδήποτε ερώτηση θα μπορούσε να προκύψει στους επιστήμονες, ακαδημαϊκούς ερευνητές και άλλους περιηγητές, σχετικά με την χρήση του διαδικτύου.
Γραφει η 
Ένα καταπράσινο φαράγγι που απλώνεται σε έκταση 13 χιλιομέτρων, κατοικείται από κρι-κρι, διασχίζεται –και φωτογραφίζεται– από 500 ανθρώπους την ημέρα, και «κλείνει» με θεόρατα βράχια, η απόσταση μεταξύ των οποίων δεν ξεπερνά τα τρία μέτρα. Μάλιστα.
Οι μεγαλύτεροι αμμόλοφοι που έχετε δει ποτέ (το ύψος τους αγγίζει τα 30 μέτρα!) καταλήγουν απαλά σε μια αμμουδιά, η οποία με τη σειρά της καταλήγει στα απίστευτα νερά του λιβυκού πελάγους. Α, βλέπει και σε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα, για την περίπτωση που δε σας φαινόταν ήδη αρκετά εξωπραγματική.
Τι έχουμε εδώ; Α, τίποτα, απλώς ένα δάσος αιωνόβιων κέδρων που φυτρώνουν επάνω σε απαλούς αμμόλοφους και ψηλώνουν ένα εκατοστό τον χρόνο. Ναι εντάξει, όλο αυτό καταλήγει σε μια παραλία με λευκή σχεδόν αμμουδιά και παγωμένα γαλαζοπράσινα νερά. Σιγά.
Στο τέλος του καταπράσινου Κουρταλιώτικου Φαραγγιού, κρυμμένη πίσω από ένα υπέροχο φοινικόδασος, η πιο ξακουστή παραλία του Ρεθύμνου έχει κρυστάλλινα ανοιχτογάλαζα νερά, χρυσαφένια άμμο και τρεχούμενα νερά που έρχονται από το φαράγγι για να καταλήξουν στην θάλασσα. Καθημερινότητα.
Τα αρχαία των αρχαίων. Όχι, δεν είναι σύντομο μάθημα γραμματικής, είναι το βασικότερο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για την Κνωσό: Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε στον χρόνο και να συζητήσετε, ας πούμε, για αρχαία Ιστορία με τον Περικλή ή τον Θουκυδίδη, η Κνωσός, που υπήρξε χίλια χρόνια πριν από εκείνους, θα ήταν το κοινό σας έδαφος. Το να περιηγηθείτε στο κατακόκκινο παλάτι του Μίνωα είναι, προς το παρόν, ό,τι κοντινότερο σε τηλεμεταφορά στις απαρχές της ανθρωπότητας μπορείτε να ζήσετε.
Οι σπηλιές, στις οποίες έμεναν οι χίπηδες της δεκαετίας του ’70, είναι λαξευμένες στα ολόλευκα βράχια που αγκαλιάζουν την παραλία, συνεχίζονται και υποθαλάσσια, και ήταν σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία των αρχαιολόγων πιθανότατα τάφοι. Αν, βέβαια, λάβει κανείς υπ’ όψη και τα δωμάτια, τις κλίμακες και τα παράθυρα που έχουν κάποιες από αυτές, είναι εξίσου πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν κάποτε και ως σπίτια. Το πότε και από ποιους, μπορεί και να μην το μάθουμε ποτέ.
Μακριά από τους πάντες και τα πάντα, στο τέλος ενός επιβλητικού φαραγγιού που το διασχίζεις σε μιάμιση περίπου ώρα, εκεί περίπου που τελειώνει ο κόσμος ξεκινά η παραλία του Αγιοφάραγγου. Και όχι, αυτά τα νερά που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι αποτέλεσμα photoshop. Είναι προϊόν της φαντασίας σας, όπως και όλη η υπόλοιπη Κρήτη.
Να τα δεχτούμε όλα. Όλα. Και τις ροζ άμμους, και τα παλάτια που υπήρχαν πριν καν ξεκινήσει η Ιστορία, και τους γιγάντιους αμμόλοφους, και τα φαράγγια, και την γκαρνταρόμπα του Δία μέσα στις σπηλιές. Αλλά μια παραλία που αντί για βότσαλα έχει εκατομμύρια χρωματιστά κοχύλια που καταλήγουν σε αυτό το τιρκουάζ που έχουν μόνο οι πισίνες; Ε όχι, ρε Κρήτη, αυτό πάει πολύ.
