Το Πράσινο κόμμα στην Αυστραλία πέρασε τροπολογία στον νόμο που απαγόρευε τα ηλεκτρονικά τσιγάρα και την χρήση τους χωρίς συνταγή ιατρού και από τον Οκτώβριο τα ηλεκτρονικά τσιγάρα των οποίων η πώληση και χρήση χωρίς συνταγή ιατρού απαγορευόταν μέχρι στιγμής στην Αυστραλία θα πωλούνται από τα φαρμακεία σε ενήλικες άνω των 18 ετών χωρίς να απαιτείται συνταγή από ιατρό.
Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα απαγορεύτηκαν στην Αυστραλία το 2018 διότι περιέχουν ρευστή νικοτίνη που θεωρούνταν δηλητήριο 4ου προγράμματος αν δεν βρισκόταν σε φύλλα καπνού στην μορφή με την οποία εντοπίζεται στην φύση. Αυτό επακολούθησε την ταυτόχρονη εκδήλωση των αναπνευστικών προβλημάτων χρηστών στις ΗΠΑ το 2017 που προκλήθηκαν από πειρατικά ηλεκτρονικά τσιγάρα με προϊόντα κάνναβης. Με την τροπολογία που ψηφίστηκε από το Πράσινο κόμμα το οποίο, αντίθετα με την κυβέρνηση Αλμπανέζε του Εργατικού Κόμματος αντιτάχθηκε με την αξιωματική αντιπολίτευση του Εθνικού Κόμματος στην απαγόρευση, η ρευστή νικοτίνη μεταβιβάστηκε στο 3ο πρόγραμμα δηλητηρίων και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα θα μπορεί να πωλούνται πλέον από τα φαρμακεία χωρίς την συνταγή ιατρού συσκευασμένα σε αδιακόσμητες ομοιόμορφες μεταξύ τους συσκευασίες και χωρίς αρωματικές γεύσεις εκτός από τις μορφές μέντας και την γεύση του καπνού.
Με βάση την τροπολογία που επετεύχθη σε κοινή συναίνεση με την κυβέρνηση των Εργατικών και το Πράσινο Κόμμα της Αστραλίας θα ζητείται η επίδειξη ταυτότητας κάθε ενδιαφερόμενου αγοραστή ηλεκτρονικών τσιγάρων τα οποία θα διαθέτουν επιτρεπόμενα όρια νικοτίνης.
Το κόμμα των Πράσινων δήλωσε ότι η αρχική διευθέτηση που ίσχυε απαιτώντας συνάντηση με ιατρό και την ανάλογη συνταγή για τα ηλεκτρονικά προϊόντα ατμού θα προκαλούσε απαγορευτικές δαπάνες για ορισμένους τους χρήστες και ενδεχομένως να τους ωθούσε προς την παράνομη μαύρη αγορά. Ο εκπρόσωπος του κόμματος σε θέματα υγείας Jordon Steele-John εξέφρασε την ανησυχία του σχετικά με την απαγορευτική προσέγγιση για τα ηλεκτρονικά προϊόντα ατμού.
Ο Αυστραλός υπουργός υγείας Mark Butler δήλωσε ότι «Οι νόμοι αυτοί προστατεύουν τους νεαρούς Αυστραλούς καθώς και την ευρύτερη κοινότητα από τους κινδύνους του ψυχαγωγικού ατμίσματος εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα πως όσοι πραγματικά χρειάζονται πρόσβαση σε ένα θεραπευτικό ηλεκτρονικό τσιγάρο για να διακόψουν το κάπνισμα μπορούν να το προμηθευτούν από το τοπικό τους φαρμακείο».
Το πρωί της 10ης Ιουνίου η Γαλλία ξυπνούσε κάθιδρη. Η Μαρίν Λεπέν είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον μπαμπά / μέντορα Ζαν-Μαρί κι είχε μετατρέψει το ακροδεξιό Rassemblement National στην πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας. Το «μακρονικό» αφήγημα είχε σαρωθεί κι όλα ήταν πια στον αέρα.
Το σοκ ήταν τεράστιο. Τέτοιου βαθμού που ο αποσυντονισμένος πρόεδρος Μακρόν λύγισε από την ασφυκτική πίεση. Είχε κιόλας προχωρήσει στη διάλυση της Βουλής με βάση το άρθρο 12 του Συντάγματος και είχε προκηρύξει βουλευτικές εκλογές εντός εικοσαήμερου (30/6-7/7). Ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή άνοιγε την πόρτα της εξουσίας στον σκοταδισμό και στην οπισθοδρομικότητα. Ο Ζορντάν Μπαρντελά πρόβαρε ήδη το κοστούμι του επόμενου πρωθυπουργού.
Ο Γάλλος πρόεδρος έλεγε στο διάγγελμά του πως «στο τέλος της ημέρας δεν μπορώ να κάνω σαν να μην έχει συμβεί τίποτα». Την ίδια ώρα έπαιρνε ένα τεράστιο ρίσκο. Ένα ρίσκο που είτε δεν είχε υπολογίσει είτε δεν φοβήθηκε τις αδυσώπητες συνέπειές του. Οι στιγμές ήταν κρίσιμες, οι αποφάσεις για την επόμενη μέρα καίριες.
Στην πόλη Αμιάν του γαλλικού βορρά, δια του Φρανσουά Ρουφέν, ακούστηκε για πρώτη φορά η ανάγκη για άμεση συσπείρωση όλων των κεντροαριστερών, αριστερών και οικολογικών δυνάμεων. Χωρίς δεύτερες σκέψεις.
«Έχουμε έναν εμπρηστή της δημοκρατίας, έναν κυνικό αρχηγό που αντιμετωπίζει τη χώρα σαν παιχνίδι» αναφωνούσε. Προέτρεπε ταυτόχρονα «να σταματήσουμε τις βλακείες κι ας παίξουμε το παιχνίδι με ειλικρίνεια».
Ο Ρουφέν είναι μαχητικός δημοσιογράφος με επί σειρά ετών αρθρογραφία στη Le Monde, βραβευμένος κινηματογραφιστής και βουλευτής. Ένθερμος υποστηρικτής του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων» ήταν ο πρώτος που ενεργοποίησε τη φράση «Λαϊκό Μέτωπο». Μια φράση με ξεκάθαρη παραπομπή στον κυβερνητικό συνασπισμό του Μεσοπολέμου (mid-30s) έτσι ώστε να γίνει το αντίβαρο της προέλασης της ακροδεξιάς.
«Η Αριστερά πρέπει να ενωθεί. Τα υπόλοιπα είναι μια μάχη για ανόητους» επέμενε. Η σπίθα είχε ανάψει. Οι φωνές για ενοποίηση του χώρου άρχισαν να πληθαίνουν. Απ’ άκρη σ’ άκρη πολιτικοί παράγοντες συνέπλεαν με την άποψη του Ρουφέν.
«Η Αριστερά είναι διχασμένη, αλλά ξέρει πώς να ενώνεται όταν υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Θα είμαστε παρόντες». Η Εσρά Ερκάν, ηγετικό στέλεχος των Οικολόγων, δεν μάσησε τα λόγια της. Ούτε αποποιήθηκε των ευθυνών της περίστασης.
Ο δημοφιλής ευρωβουλευτής του κεντροαριστερού Place Publique, Ραφαέλ Γκλικσμάν, εμφανίστηκε πεπεισμένος πως «οφείλουμε να δώσουμε απάντηση, πρέπει να πιστέψουμε σε αυτήν ένωση και να σχηματίσουμε το Λαϊκό Μέτωπο». Βασικός πόλος ο ίδιος, είχε κάθετη σημασία η παρουσία του.
Η καμπάνια έχτισε την αφετηρία της στο διαδίκτυο και στις πλατφόρμες Νέων Μέσων. Ο Ρουφέν απευθύνθηκε πρώτα απ’ όλα σε συναδέλφους του βουλευτές. Τους ζήτησε να «συνυπογράψουν» την πρωτοβουλία, να μην μείνουν άλλο απαθείς μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο που βρίσκεται με το ένα πόδι εντός κυβέρνησης. Ανταποκρίθηκαν άνευ δισταγμού.
Ο Ολιβιέ Φορ των Σοσιαλιστών υιοθέτησε επίσης την ιδέα, καθώς «είναι μια φόρμουλα που καθιστά δυνατή την αντιμετώπιση της απειλής».
Το La France Insoumise, η πιο ισχυρή παράταξη από τις γαλλικές αριστερές συνιστώσες του προοδευτικού τόξου, έκανε το πρώτο βήμα και ζήτησε συνάντηση κορυφής. Ο ριζοσπάστης και αντικομφορμιστής Ζαν-Λικ Μελανσόν κατανόησε πως αυτή είναι η ευκαιρία που τόσα χρόνια κυνηγούσε. «Είναι επείγον, είναι δυνατό, είναι ξεκάθαρο» έγραψε για να εκδηλώσει τις διαθέσεις του.
Εκατοντάδες ακαδημαϊκοί, δημιουργοί, καλλιτέχνες και ακτιβιστές απαίτησαν μια τέτοια σύγκλιση για το καλό της Γαλλίας. Επίσης η πλειονότητα των εργατικών συνδικάτων συσπειρώθηκε γύρω από αυτήν την αυθόρμητη κίνηση.
«Πρέπει να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που κέρδισε ο λαός. Ενωμένοι αριστεροί και οικολόγοι έχουν τον τρόπο να είναι η ηγέτιδα δύναμη στην Εθνοσυνέλευση. Χωρισμένοι ανοίγουμε τον δρόμο της εξουσίας στην ακροδεξιά» συμφωνούν άπαντες. Ο Μπαρντελά δεν έπρεπε, σε καμιά περίπτωση, να φτάσει στο Ματινιόν.
Το ίδιο βράδυ, αυτό της 10ης Ιουνίου, ανακοινώθηκε η πρόθεση έξι όμορων κομμάτων (EELV, LFI, PS, PP, G·s, GRS) να γίνουν το «οχυρό» που θα στερήσει από την ακροδεξιά την εξουσία. Σκόπευαν να προτείνουν κοινούς υποψηφίους ανά εκλογική περιφέρεια και να τους στηρίξουν συνολικά πάνω σε μια προγραμματική συμφωνία βασικών αξόνων και γραμμών. Μαζί τους συντάχθηκαν σταδιακά κι άλλα προοδευτικά, ακόμη ακροαριστερά, κόμματα (NPA, MRC, L’Engagement).
Μια ειλικρινή συζήτηση θα λειτουργούσε ως άκρατη προϋπόθεση πριν από οποιαδήποτε άλλη ανακοίνωση. Παρούσα φυσικά και η Μαρίν Τοντελιέ, γραμματέας των Οικολόγων. Στην έδρα τους προγραμματίστηκε η ιστορική συνάντηση.
Η -ιδεολογικής βάσης- κουβέντα υπήρξε πολύωρη και πολυεπίπεδη, αναμφίβολα κοπιαστική. Οι διαφωνίες δεν έλειψαν – θα ήταν παράδοξο. Καλές ανέκαθεν οι προθέσεις, η απόσταση από την υλοποίηση δεν ήταν μικρή.
Οι διαπραγματεύσεις είχαν ένταση, οι αντιρρήσεις σε θεμελιώδη ζητήματα δεν ήταν εύκολο να καμφθούν. Κάθε κόμμα έθετε τις δικές του κόκκινες γραμμές, η ελπίδα είχε αρχίσει να παραχωρεί τη θέση της στην αμφιβολία.
«Υπήρξε φόβος ότι δεν θα φτάσουμε σε οριστική συμφωνία» υποστήριζε μετά το πρώτο κύμα διαφωνιών ο γεν. γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, Φαμπιάν Ρουσέλ, που συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες. Στον πυρήνα αυτών των ενστάσεων ο πόλεμος στην Ουκρανία και στη Γάζα.
Εκατοντάδες νέοι οργάνωναν καθημερινές συγκεντρώσεις στο Παρίσι για να πιέσουν καταστάσεις. Σε αυτήν την κρίσιμη καμπή για τη Γαλλική Δημοκρατία, η ωριμότητα αποδείχθηκε ισχυρότερη των προσωπικών φιλοδοξιών. Ο Γκλικσμάν δεσμεύτηκε να πέσει οριστικά στην κοινή μάχη, μιας και πείσθηκε για τις προθέσεις όλων των άλλων να ρίξουν επίσης νερό στο κρασί τους.
Εκατοντάδες ακαδημαϊκοί, δημιουργοί, καλλιτέχνες και ακτιβιστές απαίτησαν μια τέτοια σύγκλιση για το καλό της Γαλλίας. Επίσης η πλειονότητα των εργατικών συνδικάτων συσπειρώθηκε γύρω από αυτήν την αυθόρμητη κίνηση.
«Πρέπει να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που κέρδισε ο λαός. Ενωμένοι αριστεροί και οικολόγοι έχουν τον τρόπο να είναι η ηγέτιδα δύναμη στην Εθνοσυνέλευση. Χωρισμένοι ανοίγουμε τον δρόμο της εξουσίας στην ακροδεξιά» συμφωνούν άπαντες. Ο Μπαρντελά δεν έπρεπε, σε καμιά περίπτωση, να φτάσει στο Ματινιόν.
Οι εγωισμοί δεν χωρούσαν σε μια τέτοια πολιτική «αυτοθυσία». Εκ των πραγμάτων οι συμβιβασμοί ήταν αδιαπραγμάτευτος όρος.
Το βράδυ της 13ης Ιουνίου, κι αφού οι εκπρόσωποι των κομμάτων είχαν επιστρέψει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, άρχισε ν’ αναδύεται λευκός καπνός. Μαζί και πανηγυρισμοί. «Ή εμείς ή αυτοί» διατυπώθηκε σχετικώς.
Η συμφωνία ενός κοινού προγράμματος για τις βουλευτικές εκλογές επικυρώθηκε με κάθε επισημότητα. Στη βάση αυτού η οικονομία και η βελτίωση της καθημερινότητας του μέσου Γάλλου. Επικοινωνήθηκε η δέσμευση για την αύξηση των μέσων μισθών και τη φορολόγηση του πλούτου. Στο μανιφέστο που συνυπέγραψαν εξέφρασαν την επιθυμία να οικοδομήσουν μια εναλλακτική στον Εμανουέλ Μακρόν και να πολεμήσουν το ρατσιστικό αφήγημα της ακροδεξιάς.
Αφέθηκε εκτός κάθε ενδεχόμενο δυνητικής πρωθυπουργίας, διότι «σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα είχαμε φτάσει σε σύμπραξη», όπως σημείωνε πηγή με γνώση των όσων ειπώθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Οι Μελανσόν, Φορ και Ολάντ χαιρέτισαν μεμιάς τη θετική έκβαση. Ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας ήταν εξ αρχής βέβαιος ότι στον δεύτερο γύρο των βουλευτικών «όποιος μη υποψήφιος της ακροδεξιάς θα ωφεληθεί».
Οι εξελίξεις τον επαλήθευσαν στο έπακρο παρά τις ενίοτε αντικρουόμενες τοποθετήσεις όσων μιλούν δημοσίως κατά την προεκλογική περίοδο. Ο Μελανσόν παρέμενε -για μεγάλη μερίδα- persona non grata, ήταν όμως ανέφικτο να κάνουν χωρίς αυτόν ή το συσπειρωμένο LFI. Δικοί του ήταν οι περισσότεροι υποψήφιοι.
Σε λιγότερο από έναν μήνα το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας πέτυχε το ακατόρθωτο. Κέρδισε την πρωτιά στο Γαλλικό Κοινοβούλιο, έστω και χωρίς πλειοψηφία, αλλά κυρίως κατατρόπωσε την ακροδεξιά: την πέταξε στα βράχια και στο έλεος της εσωστρέφειας που αναπόφευκτα προέκυψε σε μια προσπάθεια αναζήτησης αστοχιών κατά την προεκλογική περίοδο.
Η Μαρίν Λε Πεν ναι μεν μίλησε για νίκη που απλώς καθυστερεί, αλλά κατάλαβε κι ίδια πως η ευκαιρία της σχεδόν εξαϋλώθηκε. Ήδη παρουσιάζεται δε χολωμένη με τον Μπαρντελά, που βρέθηκε αναπάντεχα στριμωγμένος, και τους χειρισμούς του. Ειδάλλως δεν θα πιθανολογούνταν εσωκομματικές καρατομήσεις.
Τι θα φέρει η μεγάλη νίκη κεντροαριστερών και κεντροαριστερών ουδείς γνωρίζει με ακρίβεια. Σίγουρα πάντως δεν θα φέρει την ακροδεξιά στην εξουσία της Γαλλίας.
Με την ευκαιρία της ανάμνησης του θαύματος της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Πανευφήμου Ευφημίας κατά την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο (451) πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίας Ευφημίας στη Νέα Χαλκηδόνα, στον οποίο φυλάσσεται τεμάχιο εκ του Ιερού Λειψάνου της Αγίας.
Οι Ιερές Ακολουθίες θα τελεσθούν σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:
Τετάρτη 10 Ιουλίου
Πέμπτη 11 Ιουλίου
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως
Με συντριπτική πλειοψηφία κέρδισαν οι Εργατικοί τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Ιουλίου στην Μεγάλη Βρετανία σχηματίζοντας την επόμενη κυβέρνηση με τον αρχηγό του κόμματος σερ Κίερ Στάρμερ από πρωθυπουργό. Ο σερ Κίερ Στάρμερ αποδέχτηκε την πρόσκληση του Βασιλιά Καρόλου Γ’ να σχηματίσει κυβέρνηση και διορίζει το επόμενο υπουργικό συμβούλιο πίσω από την θύρα του αριθμού 10 της οδού Ντάουνινγκ την οποία καταλαμβάνει ως την πρωθυπουργική κατοικία.
Ανάμεσα στους Συντηρητικούς βουλευτές που έχασαν την έδρα τους ήταν και η προκάτοχος του Ρίσι Σουνάκ επί διάστημα 49 ημερών Λιζ Τρας, η πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων Πέννυ Μόρνταντ και ο στενός φίλος και πολιτικός σύμμαχος του Νάιτζελ Φαράζ, Τζάκομπ Ρης Μογκ όπως και αρκετά μέλη του απερχόμενου υπουργικού συμβουλίου. Από αυτά τα μέλη οι πέντε έχασαν την έδρα τους έναντι των Φιλελεύθερων-Δημοκρατικών αποτελώντας το τρίτο κόμμα.
Το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα που ακόμα ισχύει στην Βρετανία αδίκησε διάφορα κόμματα και παραποίησε τα περισσότερα αποτελέσματα των εδρών σε σύγκριση με το ποσοστό των ψήφων. Η μόνη άλλη χώρα της Ευρώπης που χρησιμοποιεί το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα εκτός από την Βρετανία είναι η Λευκορωσία όπου ο Αλέξανδρος Λουκασένκο παρέμεινε στην εξουσία την οποία έχει για 3 δεκαετίες!
Έτσι, από τις 650 έδρες στην Βουλή των Κοινοτήτων, το κόμμα των Εργατικών κέρδισε 211 περισσότερες έδρες και 412 έδρες από το 33,8% των ψήφων, ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία και από το 1997 με τον Τόνυ Μπλαιρ, το Συντηρητικό Κόμμα χάνοντας τις εκλογές και βγαίνοντας στην αξιωματική αντιπολίτευση συγκράτησε 121 από τις 371 έδρες που κατείχε πριν από τις εκλογές από το 23,7% των ψήφων, το χειρότερο αποτέλεσμα εδρών από το 1834, το Κόμμα των Μεταρρυθμίσεων του ηγέτη του Brexit Νάιτζελ Φαράζ κέρδισε 4 έδρες από το 14,3% των ψήφων, μεταξύ των οποίων και του ιδίου, του αντιπροέδρου του κόμματος Ρίτσαρντ Τάις και του μεταβιβασθέντα από τους Συντηρητικούς νωρίτερα την φετινή χρονιά Λη Άντερσον, οι Φιλελεύθεροι-Δημοκρατικοί κέρδισαν 71 έδρες από το 12,2% των ψήφων, κερδίζοντας 8 περισσότερες έδρες, ο μεγαλύτερος αριθμός εδρών στην ιστορία για το κόμμα αυτό, οι Πράσινοι κέρδισαν 4 έδρες από το 4,1% των ψήφων, και το Εθνικιστικό Κόμμα Σκωτίας έπεσε στις 9 έδρες από το 2,5% των ψήφων, χάνοντας 38 έδρες από τις 47 που κατείχε πριν από την 5-η Ιουλίου και τις χθεσινές εκλογές.
Ως αποτέλεσμα του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος το οποίο δεν συμφέρει στο ίδιο κόμμα και για την κατάργηση του οποίου γίνεται διακομματική εκστρατεία το κόμμα των Μεταρρυθμίσεων έχει 4 έδρες όπως και το Πράσινο Κόμμα, αλλά οι πρώτοι έχουν το 14,3% των ψήφων σε σχέση με το 4,1% των ψήφων των Πρασίνων με τον ίδιο αριθμό εδρών. Σε αντίθεση με τον αριθμό και το ποσοστό των ψήφων οι Φιλελεύθεροι-Δημοκρατικοί διαθέτουν 71 έδρες από το 12,2% των ψήφων, ενώ με περισσότερες ψήφους αντιστοιχώντας στο 14,3% το Κόμμα των Μεταρρυθμίσεων απέκτησε απεναντίας όλο κι όλο 4 έδρες!
Το Κόμμα των Μεταρρυθμίσεων επανέφερε τον ιδρυτή του και πολιτικό αρχιτέκτονα της εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε. Νάιτζελ Φαράζ στην αρχηγία του λίγες ημέρες μετά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου η οποία διήρκεσε λίγο περισσότερο από έναν μήνα. Ο ιδρυτής του κόμματος έχοντας κερδίσει την υποψηφιότητα που έθεσε και μπαίνοντας στην βουλή ανέλαβε την αρχηγία του από την θέση του επίτιμου προέδρου μεταθέτοντας τον Ρίτσαρντ Τάις στην θέση αντιπροέδρου του κόμματος.
Αργότερα κατά το ίδιο μεσημέρι του εκλογικού αποτελέσματος και λίγο πριν αρχίσει η καταρρακτώδης βροχή στο Λονδίνο την 5η Ιουλίου, όταν ο Νάιτζελ Φαράζ άρχιζε την συνέντευξη τύπου μαζί με τους υπόλοιπους 3 βουλευτές του κόμματός του, προκλήθηκε ταραχή της δημόσιας τάξης από πολυάριθμα άτομα τα οποία χρειάστηκε να απομακρυνθούν από την αίθουσα από δυνάμεις ασφαλείας. Παρακολουθήστε την αρχή του βίντεο ως την αρχή της συνέντευξης τύπου:
(Ενημέρωση: Μετά από επανακαταμέτρηση ψήφων σε μία εκλογική περιφέρεια, το Κόμμα των Μεταρρυθμίσεων κέρδισε την πέμπτη του έδρα.)
Αργότερα το μεσημέρι της 5ης Ιουλίου, ο 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και στενός του φίλος και πολιτικός σύμμαχος συνεχάρη τον Νάιτζελ Φαράζ για την επιτυχία της εισόδου του στο Βρετανικό κοινοβούλιο, γράφοντας στο κοινωνικό δίκτυο το οποίο κατέχει ο ίδιος μετά την γνωστή αντιδικία του αποκλεισμού του από το Facebook και το Twitter, Truth Social: «Συγχαρητήρια στον Νάιτζελ Φαράζ για την μεγάλη του νίκη βουλευτικής έδρας αναμέσω εκλογικής επιτυχίας του κόμματος των Μεταρρυθμίσεων. Ο Νάιτζελ είναι ένας άνδρας που αληθινά αγαπάει την χώρα του!» (-> https://truthsocial.com/@realDonaldTrump/posts/112731881423152244).
