Παρατηρώντας από τη μία την κλιμακούμενη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ισραήλ και από την άλλη την κατάσταση που διαμορφώνεται στο Αιγαίο, έρχονται στο μυαλό μας οι σχετικά πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Ν. Δένδια, που τόνιζε ότι «οι καινούργιες (σ.σ.: ελληνικές) φρεγάτες είναι πάρα πολύ ακριβά εργαλεία για να μένουν περιορισμένα σε μια στενή θάλασσα, όπως το Αιγαίο».
Οι φιλοδοξίες της ελληνικής αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της και διεκδίκηση μεγαλύτερου μεριδίου από τη μοιρασιά οδηγεί σε φουρτούνες τον λαό μας και όχι σε «ήρεμα νερά»:
• Η περαιτέρω ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και η «αξιοποίησή» της στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, αντί για την «αναβάθμιση» που σέρβιραν ΝΑΤΟϊκά «παπαγαλάκια», φέρνει «δύσκολες αποφάσεις», όπως μας ενημέρωσε ο κύπριος Πρόεδρος.
• Η εμπλοκή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία μετέτρεψε την επικράτεια σε ξέφραγο αμπέλι, όπου δεν κυκλοφορούν μόνο ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα και οπλικά συστήματα, αλλά εσχάτως και «αδέσποτα» ουκρανικά drones.
• Η «θετική ατζέντα» μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας, με τις πρόσφατες συμφωνίες που υπεγράφησαν στο 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) Ελλάδας – Τουρκίας, που υποτίθεται θα απέτρεπαν τις εντάσεις, και τη δέσμευση στην κοινή δήλωση Μητσοτάκη – Ερντογάν ότι οι δύο χώρες θα «συνεργαστούν εποικοδομητικά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ως δύο Σύμμαχοι». Ακολούθησε η εμφάνιση του πολύ πρόσφατου νομοσχεδίου «περί Θαλάσσιων Ζωνών Δικαιοδοσίας», το οποίο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο της Τουρκίας όλες τις διεκδικήσεις σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν επικίνδυνη, η κυβερνητική απόπειρα να γίνει το μαύρο άσπρο και να παρουσιάσει ιδιαίτερα το τελευταίο όχι ως μια πολύ σοβαρή κλιμάκωση στην εμπέδωση τετελεσμένων, αλλά ως απόδειξη ότι η τουρκική κυβέρνηση είναι… στριμωγμένη.
Η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική και η τουρκική αστική τάξη διεκδικούν διεύρυνση του ζωτικού χώρου τους στην ίδια γεωγραφική περιοχή, γεγονός που τροφοδοτεί τόσο συμφωνίες όσο τριβές και εντάσεις.
Η Ελλάδα γίνεται μέρος του ανταγωνισμού για διευρυμένο υπερ-περιφερειακό ρόλο μεταξύ Ισραήλ – Τουρκίας, δύο κρατών που μέχρι πριν από 20 χρόνια είχαν στρατηγική σχέση και διεξήγαγαν κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, όπως κάνει σήμερα η Ελλάδα με το Ισραήλ.
Από την άλλη, οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, στο πλαίσιο της αναδιάταξης των ενεργειακών και εμπορικών οδών, της σημασίας που αποκτά η Ανατολική Μεσόγειος στον σχεδιασμό του Ινδικού Εμπορικού Δρόμου (IMEC). Έτσι, η επιδίωξη να μετατραπεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο διάθεσης αμερικανικού LNG, μέσω του Κάθετου Διάδρομου, έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα των τουρκικών μονοπωλίων.
Ας σκεφτούμε τι σημαίνει η τοποθέτηση του κ. Παπασταύρου από το Χιούστον, ο οποίος είπε ότι για να προχωρήσει η απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο, προς όφελος του αμερικανικού και της λειτουργίας του Κάθετου Διαδρόμου, προϋπόθεση είναι να κλείσει το σημείο εισόδου ρωσικού αερίου μέσω του TurkStream.
Ταυτόχρονα, η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης οριοθετείται από το πλαίσιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δύο ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που ενδιαφέρονται και οι δύο για την Τουρκία, τη 17η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, των άλλων κομμάτων καλλιεργούν συνειδητά αυταπάτες ότι μπορούν είτε το ΝΑΤΟ είτε η ΕΕ να αποτελέσουν αποκούμπι απέναντι στην επιθετικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη χειρότερη είναι η πλάνη ότι μια «ευρωπαϊκή Τουρκία» θα είχε διαφορετική πολιτική.
Μόλις πριν από λίγες μέρες, ο γερμανός ΥΠΕΞ χαρακτήρισε την Τουρκία «αξιόπιστο εταίρο» και υποστήριξε την περαιτέρω εμβάθυνση της στρατηγικής της σχέσης με την ΕΕ. Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ελληνικοί Πάτριοτ αποσύρονται από Κάρπαθο και Έβρο και γερμανικοί αναπτύσσονται στην Τουρκία, ενώ η ελληνική συστοιχία, ακλόνητη, συνεχίζει να «φυλάει Θερμοπύλες» στη Σαουδική Αραβία.
Δεν χωρά κανένας εφησυχασμός, καμιά αναμονή, καμιά εμπιστοσύνη στα συμφέροντα των επιχειρηματιών και τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, τις συμμαχίες τους. Ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον όπου ανταγωνισμοί θεριεύουν, συμμαχίες αναδιατάσσονται από τη μια μέρα στην άλλη, ενώ κλιμακώνεται η διαπάλη ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία.
Ο λαός μας έχει τη δύναμη να απαιτήσει την έξοδο της χώρας μας από τον πόλεμο, το κλείσιμο των βάσεων, την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του και κύριος της ζωής του, να αναπτύξει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους άλλους λαούς.
