Η 4η Ιουνίου δεν είναι απλώς μια ακόμη ημερομηνία στο καλεντάρι των διεθνών επετείων· είναι μια μέρα που κουβαλάει ένα βαρύ, αλλά απολύτως αναγκαίο χρέος. Η Διεθνής Ημέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών θεσπίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Αύγουστο του 1982, με αφορμή τα αθώα θύματα του πολέμου στον Λίβανο, για να υπενθυμίζει στην παγκόσμια κοινότητα το πιο αυτονόητο: την υποχρέωση να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών που πλήττονται από κάθε μορφή βίας.
Σήμερα, η ημέρα αυτή έχει ξεπεράσει το αρχικό της πλαίσιο, που αφορούσε αποκλειστικά τις πολεμικές συρράξεις. Αποτελεί μια κραυγή αγωνίας για τη βία που υφίστανται τα παιδιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη — από τις εμπόλεμες ζώνες μέχρι τους «ασφαλείς» τοίχους των ίδιων τους των σπιτιών. Η σημασία της ύπαρξης αυτής της ημέρας είναι ανεκτίμητη, καθώς λειτουργεί ως ένας παγκόσμιος μεγεθυντικός φακός που αναδεικνύει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης κοινωνίας, σπάζοντας τη σιωπή και την απάθεια.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως από τους διεθνείς οργανισμούς, όπως η UNICEF και ο ΠΟΥ, είναι σοκαριστικά και αποδεικνύουν ότι η επιθετικότητα απέναντι στους ανηλίκους δεν είναι μια μακρινή απειλή, αλλά μια καθημερινή, σκληρή πραγματικότητα:
-
Πάνω από 1 δισεκατομμύριο παιδιά παγκοσμίως (σχεδόν τα μισά παιδιά του πλανήτη) υφίστανται κάποια μορφή σωματικής, σεξουαλικής ή ψυχολογικής βίας κάθε χρόνο.
-
Περίπου 1 στα 2 παιδιά ηλικίας 2 έως 17 ετών βιώνει σωματική τιμωρία ή κακοποίηση, συχνά από άτομα του στενού ή ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος.
-
Εκατομμύρια ανήλικοι ζουν αυτή τη στιγμή σε εμπόλεμες ζώνες, αντιμετωπίζοντας τον θάνατο, τον εκτοπισμό, τη στρατολόγηση ή την ορφάνια.
-
Ο ψηφιακός κόσμος έχει ανοίξει ένα νέο, επικίνδυνο μέτωπο, με το cyberbullying (διαδικτυακό εκφοβισμό) και τη σεξουαλική εκμετάλλευση μέσω ίντερνετ να καταγράφουν ραγδαία αυξητικές τάσεις τα τελευταία χρόνια.
Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι απλώς στατιστικές· είναι παιδικές ψυχές που σημαδεύονται ανεξίτηλα. Η βία στην παιδική ηλικία δεν προκαλεί μόνο σωματικά τραύματα, αλλά υποσκάπτει το μέλλον. Οδηγεί σε χρόνιο στρες, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και, πολύ συχνά, στην αναπαραγωγή του ίδιου του κύκλου της βίας στην ενήλικη ζωή.
Η ύπαρξη αυτής της Διεθνούς Ημέρας είναι καθοριστική γιατί μας αναγκάζει να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Μας υπενθυμίζει ότι η σιωπή είναι συνενοχή και ότι η προστασία της παιδικής ηλικίας δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά νομική και ηθική υποχρέωση όλων μας. Για να αλλάξει η κατάσταση, απαιτείται αυστηροποίηση των νόμων, ενίσχυση των δομών πρόληψης και υποστήριξης των θυμάτων, αλλά κυρίως μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή: να σταματήσουμε να ανεχόμαστε ή να δικαιολογούμε οποιαδήποτε μορφή επιθετικότητας.
Κάθε παιδί έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον αγάπης, ασφάλειας και σεβασμού. Η 4η Ιουνίου είναι η μέρα που μας καλεί να γίνουμε η φωνή εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν, διασφαλίζοντας ότι το μέλλον του κόσμου —τα παιδιά μας— δεν θα πληγώνεται από το παρόν που εμείς τους παραδίδουμε
