«Game of Greece» από την «Die Zeit» παραλληλίζει την κρίση σε Ελλάδα και Ευρώπη με την τηλεοπτική σειρά-φαινομενο – Δείτε την απίστευτη εικονογράφηση με τα δέκα «επεισόδια» του ελληνικού δράματος.

Έχοντας εξαντλήσει κάθε ανάλυση με οικονομικούς ή κοινωνικούς όρους το τελευταίο διάστημα, η ελληνική κρίση συνεχίζει να απασχολεί τα ξένα μέσα ενημέρωσης με όρους πλέον της φανταστικής λογοτεχνίας και του τηλεοπτικού θεάματος.

Κάτι ανάλογο επιχειρεί, με έξυπνο και αρκετά προσεγμένο στην εικαστική του προσέγγιση τρόπο, ένα άρθρο της εφημερίδας «Die Zeit», το οποίο επιχειρεί να δώσει μια διαφορετική διάσταση στην ελληνική κρίση, αντιμετωπίζοντάς την ως επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά-φαινόμενο, «Game of Thrones».

Μια σειρά -για τους ελάχιστους που δεν την γνωρίζουν- που ξεκίνησε να προβάλλεται τον Απρίλιο του 2011 και από τότε έχει συγκεντρώσει αμέτρητα βραβεία, ενώ παράλληλα έχει δημιουργήσει μια μεγάλη στρατιά… εθισμένων στις 70 χώρες του πλανήτη που προβάλεται.

Στη σειρά αυτή, που εκτυλίσσεται σε ένα μακρινό παρελθόν, επικρατεί το κυνήγι της εξουσίας, οι δολοπλοκίες, τα πάθη και οι έρωτες, αλλά και οι προδοσίες, που οδηγούν στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι: το Παιχνίδι του Στέμματος.

Η γερμανική εφημερίδα είδε με τη δική της οπτική την άνοδο και την πτώση της Ελλάδας, ενώ τα εξαιρετικά σκίτσα των Miriam Migliazzi και Mart Klein καταγράφουν αλά «Game of Thrones» όλη αυτή την πορεία των 15 ετών.

Μια πορεία με πρόσωπα γνωστά σε όλους μας (Σημίτης, Παπανδρέου, Μέρκελ, Σόιμπλε, Βαρουφάκης, Τσίπρας κ.λπ.), με έντονο το στοιχείο της δολοπλοκίας, το συνεχές κυνήγι της εξουσίας, τους… δράκους των αγορών που βγάζουν φλόγες και πολλά άλλα.

Οι φανατικοί της σειράς θα ανακαλύψουν γνωστούς ήρωες στα σκίτσα της γερμανικής εφημερίδας, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου ως Σέρσεϊ ή ο Αντώνης Σαμαράς ως νάνος Τύριον να βαδίζει στη σκιά της Άνγκελα Μέρκελ.

Όσο για την τελική εξέλιξη, ο θρόνος παραμένει κενός. Γιατί, όπως υποστηρίζουν οι αρθρογράφοι, μετά την ελληνική κρίση και τα προβλήματα που δημιούργησε σε όλους, ισχυρούς και αδύναμους, κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη ν’ ανέβει στο θρόνο της Ευρώπης.
1. Μια ύπουλη συμφωνία

Είναι μέσα! Τον Ιούνιο του 2000, η ΕΕ έδωσε τη συγκατάθεσή της να μπει η Ελλάδα στο ευρώ. Ο Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ συγχαίρει τον Έλληνα πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Και η ατυχία ξεκινά. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τα ελληνικά οικονομικά μεγέθη είναι λάθος. Όμως, κανείς δεν ακούει.

2. Η ελληνική ανεμελιά

Η χώρα πανηγυρίζει την ένταξη στην Ευρωζώνη. Τα επιτόκια πέφτουν, οι μισθοί αυξάνονται, η ανεργία μειώνεται. Η οικονομία ανθίζει. Το 2004 φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ξαφνικά, η Ελλάδα γίνεται μια χώρα-πρότυπο.

3. Η μεγάλη εκμυστήρευση

Στην Αθήνα όμως τα πράγματα εξελίσσονται δραματικά, καθώς αρχίζει να διαφαίνεται η σπατάλη. Η διαφθορά και η κακοδιαχείριση κυριαρχούν παντού. Το 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου παραδέχεται στις Βρυξέλλες και στις διεθνείς αγορές ότι το έλλειμμα της χώρας είναι στην πραγματικότητα το διπλάσιο από αυτό που αρχικά είχε ισχυριστεί η Ελλάδα.

4. Τα λεφτά των ξένων

Η διεθνής εμπιστοσύνη και η φήμη της Ελλάδας καταστρέφονται. Η σκιά της πτώχευσης αρχίζει να κάνει την εμφάνισή της, όταν οι επενδυτές αρχίζουν να αποσύρουν τα χρήματά τους από τη χώρα. Η Ευρώπη εξακολουθεί να δείχνει αλληλεγγύη. Το Μάιο του 2010 οι ηγέτες του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, μεταξύ αυτών οι Φόλκερ Κάουντερ, Γκίντο Βεστερβέλε και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εγκρίνουν ένα πακέτο διάσωσης.

5. Εξεγέρσεις στους δρόμους

Οι εξεγέρσεις παραλύουν τη χώρα. Πολλοί Έλληνες είναι πια απελπισμένοι. Οι δουλειές εξαφανίζονται, μισθοί και συντάξεις περικόπτονται. Η οικονομία υποφέρει μαζικά κάτω από το πρόγραμμα λιτότητας. Και το 2011 η Ελλάδα εξακολουθεί να χρειάζεται ακόμα περισσότερα χρήματα. Ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης με ακόμα περισσότερους περιορισμούς υιοθετείται.

6. Το εγωιστικό δώρο

Σ’ αυτό το σημείο είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το χρέος της Ελλάδας είναι δυσβάσταχτο. Οι Έλληνες ξοδεύουν μήνες σε διαπραγματεύσεις με τον τραπεζίτη Γιόζεφ Άκερμαν. Το Μάρτιο του 2012, το μισό των χρεών της χώρας «συγχωρούνται», ελπίζοντας ότι το υπόλοιπο θα συνεχίσει να καταβάλλεται.

7. Η επίσκεψη της καγκελαρίου

Είναι η βασίλισσα της Ευρώπης. Η Άνγκελα Μέρκελ ταξιδεύει στην Αθήνα την άνοιξη του 2014, όπου ο Αντώνης Σαμαράς έχει γίνει πλέον πρωθυπουργός. Θέλει να έχει τη δική της εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Η οικονομία πηγαίνει λίγο καλύτερα, όμως αυτό δεν γίνεται αντιληπτό σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Η ανεργία εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 25% και ο αριθμός των απογοητευμένων Ελλήνων αυξάνεται διαρκώς.

8. Ένας ήρωας της Αριστεράς

Μια επανάσταση συντελείται στην κάλπη: Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 2015. Υπόσχεται να τερματίσει τη λιτότητα και να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Οι Έλληνες πλέουν σε πελάγη αισιοδοξίας. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια υπάρχει ελπίδα για ένα νέο ξεκίνημα χωρίς τις παλιές πολιτικές ελίτ, που είχαν καταστρέψει τη χώρα.

9. Η μάχη με την τρόικα

Αντί όμως να καταπολεμήσει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, ο Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, εμπλέκονται σε μία μάχη με τους δανειστές για τη μείωση του χρέους. Η προσπάθεια αποτυγχάνει και καμιά πλευρά δεν βγαίνει αλώβητη. Η κρίση κλιμακώνεται και η χώρα βρίσκεται όλο και πιο κοντά στο Grexit, καθώς κλείνουν οι τράπεζες.

10. Ο ευρωπαϊκός θρόνος

Οι Ευρωπαίοι περνούν δραματικές εβδομάδες. Η ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπει τις διαπραγματεύσεις. Οι Έλληνες προχωρούν σε δημοψήφισμα, θέλοντας ωστόσο να παραμείνουν μέλη της Ευρωζώνης. Δυσφημίζουν την Άνγκελα Μέρκελ ως την σκληρή ηγέτιδα της Ευρώπης. Έπειτα από ολονύχτιες διαπραγματεύσεις, η ελληνική κυβέρνηση έρχεται σε συμφωνία με τους πιστωτές της. Ξεκινούν συνομιλίες για ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης ενώ αποφεύγεται μία ακόμα εθνική πτώχευση -τουλάχιστον για την ώρα. Αλλά τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη; Κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τα πάντα, και κανείς δεν ανεβαίνει στο θρόνο. Ούτε καν η καγκελάριος. Κανένας πολιτικός δεν είναι σε θέση να πει τι ήταν η Ευρώπη, τι είναι, και τι πρόκειται να γίνει.