Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η αποφράδα 29η Μαΐου 1453, η ημέρα που ακούστηκε η κραυγή που έμεινε στην αιωνιότητα: «Η Πόλις Εάλω…»
Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο συμπλήρωσης των 564 χρόνων από την πτώση της Βασιλεύουσας, η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως (Α.Ε.Κ.) στέλνει ένα συγκλονιστικό μήνυμα μνήμης. Η ΑΕΚ δεν ξεχνά την ιστορία και την καταγωγή της. Άλλωστε, οι ιδρυτές της επέλεξαν ως έμβλημα τον Δικέφαλο Αετό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ακριβώς για να κρατήσουν ζωντανή την ένδοξη ιστορική, πολιτιστική και αθλητική παρακαταθήκη των Ελλήνων της Πόλης.
Το Χρονικό της Τραγωδίας
Ξημερώματα 28ης προς 29η Μαΐου, η ιστορία «πάγωσε». Η Κερκόπορτα άνοιξε και η φρίκη απλώθηκε παντού. Δέκα αιώνες δόξας έγιναν στάχτη και θρύψαλα μέσα σε πόνο και αίμα, όπως περιγράφουν οι θρήνοι της εποχής:
«Έχασε μάνα το παιδὶ και το παιδὶν τη μάναν,και των κυρούδων τα παιδιά υπάν ασβολωμένα,δεμένα απὸ το σφόνδυλα όλα αλυσοδεμένα,δεμένα απὸ τον τράχηλον καὶ το ουαὶ φωνάζουν».
«Μον᾿ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ῾ρθούν τρία καράβια,το ‘να να πάρει το σταυρὸ και τ’ άλλο το βαγγέλιο.Το τρίτο το καλύτερο, την άγια Τράπεζά μας».
Τα Ερωτήματα της Ιστορίας και ο Θρύλος
Ήταν η αυτομόληση των Βενετών η κύρια αιτία; Ήταν οι εσωτερικές έριδες και οι λεγόμενοι «βυζαντινισμοί» που κλόνισαν το ηθικό των Πολιτών; Αιώνες μετά, οι ιστορικοί ακόμα αναζητούν την πλήρη αλήθεια για τα αίτια της πτώσης.
Το σίγουρο είναι ότι ο ηρωικός χαμός του τελευταίου Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου, στα Άγια Τείχη, σηματοδότησε τη μεγαλύτερη τραγωδία του χριστιανισμού, αλλά και τη γέννηση ενός νέου κόσμου.
«Γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει…»
Ωστόσο, η συλλογική μνήμη τρέφεται από τους θρύλους. Ο λαός κράτησε ζωντανή την ελπίδα για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» που μια μέρα θα ξυπνήσει, και τη σημαία με τον Δικέφαλο που θα κυματίσει ξανά.
Το μήνυμα της σημερινής ημέρας συνοψίζεται στους αθάνατους στίχους της παράδοσης, που κρατούν την ελπίδα άσβεστη στο πέρασμα των αιώνων:
«Σώπασε Κυρα-Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».
