Γράφει ο Ανδρέας Κάππος
Τελικά, χθες το βράδυ στη Νέα Χαλκηδόνα δεν χρειάστηκαν ούτε ιδιαίτερες αναλύσεις ούτε πολιτικές ερμηνείες.
Χρειάστηκε μόνο να κοιτάξει κανείς το Πάρκο Αποστολάκη.
Η Γιορτή Γουρουνόπουλας συγκέντρωσε πολύ κόσμο και εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι, με τη Γωγώ Τσαμπά, τον Γιάννη Βασιλείου και τους υπόλοιπους μουσικούς να κρατούν το κέφι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η μουσική, το φαγητό, ο χορός και κυρίως η μαζική συμμετοχή έδωσαν στη βραδιά ακριβώς τον χαρακτήρα που είχε προαναγγελθεί: ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι.
Και κάπου εδώ αρχίζει η ενδιαφέρουσα πλευρά της υπόθεσης.
«Πανηγύρι» το έλεγαν κάποιοι…
Τις προηγούμενες ημέρες η λέξη «πανηγύρι» χρησιμοποιήθηκε περίπου ως μομφή. Το ύφος της εκδήλωσης και το επίπεδό της μπήκαν στο στόχαστρο, με το ερώτημα αν μια τέτοια διοργάνωση ταιριάζει σε έναν σύγχρονο Δήμο.
Χθες, όμως, η απάντηση δεν δόθηκε με ανακοίνωση.
Δόθηκε με παρουσία.
Με κόσμο.
Με τραπέζια γεμάτα.
Με μια πίστα που δεν άδειαζε.
Και κυρίως με νέους ανθρώπους να χορεύουν μέχρι το ξημέρωμα.
Κι επειδή κάπου εδώ θα σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι δεν ήταν Φιλαδελφιώτες και Χαλκηδονιώτες, ότι ήταν απλά επισκέπτες, περαστικοί όλοι αυτοί – ας τους προλάβουμε, μην κάνουν τον κόπο.
Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να δει ποιοι ήταν εκεί.
Οι παρέες, οι οικογένειες και η νεολαία που έδωσαν τον τόνο στη βραδιά ήταν σε μεγάλο βαθμό άνθρωποι της ίδιας της πόλης. Τα παιδιά που έμειναν μέχρι αργά και χόρευαν ασταμάτητα δεν ήρθαν να επισκεφθούν τη Νέα Χαλκηδόνα για ένα βράδυ. Είναι τα παιδιά που βλέπουμε κάθε μέρα στους δρόμους, τα σχολεία και τις δραστηριότητες της πόλης.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα εικόνα της χθεσινής βραδιάς.
Το γούστο δεν γίνεται δημοσκόπηση
Φυσικά, δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσει σε όλους η Γωγώ Τσαμπά.
Ούτε ο Γιάννης Βασιλείου.
Ούτε το λαϊκό τραγούδι.
Ούτε το πανηγύρι.
Κάποιος μπορεί να θέλει θέατρο, κάποιος συναυλία, κάποιος εκθέσεις και κάποιος μια βραδιά με κλαρίνο, λαϊκό τραγούδι, φαγητό και χορό. Άλλωστε ο Πολιτιστικός Σεπτέμβρης του Γιάννη Τομπούλογλου, τα καλύπτει όλα!
Μια πόλη χρειάζεται διαφορετικές εκδηλώσεις και διαφορετικά κοινά.
Αλλά χρειάζεται και κάτι ακόμη: να μην αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού αυτά που αρέσουν σε ένα μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της. Και η νεολαία που χορεύει μέχρι το πρωί δεν αποτελεί «χαμηλό επίπεδο».
Χθες, τουλάχιστον, ο κόσμος είχε την ευκαιρία να απαντήσει μόνος του.
Και απάντησε με τον πιο απλό τρόπο:
Πήγε.
Και όσοι είχαν προεξοφλήσει ότι μια τέτοια εκδήλωση δεν εκφράζει την πόλη, χθες βρέθηκαν μπροστά σε μια μάλλον άβολη εικόνα:
την ίδια την πόλη να διασκεδάζει.
