7.9 C
Nea Chalkidona
Δευτέρα, 02/03/2026
    Αρχική Blog Σελίδα 456

    Forbes: Η Μήλος στα 6 καλύτερα μέρη παγκοσμίως για το καλοκαίρι του 2017

    Τις ομορφιές της Μήλου εξαίρει το Forbes στο άρθρο-πρόταση που δημοσιεύει για τα καλύτερα μέρη να επισκεφτεί κανείς το καλοκαίρι του 2017. Το Forbes επιλέγει τους έξι καλύτερους προορισμούς παγκοσμίως και στη λίστα υπάρχει και το πανέμορφο νησί των Κυκλάδων. Η Μήλος μαζί με το Μπαλί, το Ντέβον, τα νησιά San Juan, το St. Barts και τη Βενετία παρουσιάζονται ως τα μέρη όπου ο ταξιδιώτης μπορεί να δει κάτι το πραγματικά ξεχωριστό. Οι επιλογές γίνονται από δύο «γκουρού των ταξιδιών» τις Nancy Novogrod και Joan Roca, οι οποίες έχοντας γυρίσει όλο τον κόσμο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι έξι προορισμοί είναι ό,τι καλύτερο για φέτος.

    Για τη Μήλο γράφει το Forbes: «Ένα λιγότερο γνωστό κυκλαδίτικο νησί, η Μήλος προσφέρει την πολυτέλεια της απομόνωσης και μια αυθεντική απόδραση. Υπάρχουν εκπληκτικά μέρη για να μείνετε όπως το Voronoi’s Corrals, μία γκλάμουρ οικία σε έναν πέτρινο βράχο με δικό της ελαιώνα, ή το Skinopi Lodge, όπου τρεις κομψά απλές και απομονωμένες πέτρινες βίλες διαμορφωμένες σαν τις παραδοσιακές κατοικίες των ψαράδων του νησιού, ατενίζουν τη θάλασσα από μία έκταση εννιά στρεμμάτων».

    Το άρθρο φιλοξενεί δύο φωτογραφίες από το Skinopi Lodge, ενώ αναφέρει πώς πρέπει κάποιος να επισκεφτεί τη Μήλο γιατί «το νησί ακούγεται όλο και περισσότερο από όσους γνωρίζουν…».

    Κατά τα λοιπά στο ίδιο άρθρο εκθειάζεται το Μπαλί της Ινδονησίας και τα ξενοδοχεία του αλλά και το Ντέβον της Αγγλίας για τα υπέροχα εστιατόριά του. Στην ίδια λίστα περιλαμβάνονται τα νησιά San Juan στις ΗΠΑ, στα οποία πηγαίνεις από το Σιάτλ, το St. Barts αλλά και η σταθερή αξία που ακούει στο όνομα Βενετία.

    Ο Ηλίας Γκρέκος live κάθε Παρασκευή στο Stathmos All Day Bar – Restaurant

    Από την Παρασκευή 7/7 και κάθε Παρασκευή ο Ηλίας Γκρέκος («Δεν Είναι Το Τελευταίο Μας Αντίο», «Δε με ρίχνεις», «Λόγια Κλειδωμένα») με την ορχήστρα του ξεκινάει τις live εμφανίσεις του στο Stathmos All Day Bar – Restaurant.
    Μαζί του η Ερωφίλη Τζάνου.
    Το live θα γίνεται στον εξωτερικό χώρο, όπου έχετε την δυνατότητα να απολαύσετε το ποτό σας μαζί με μια γαστρονομική πανδαισία από τους σεφ του μαγαζιού.

     

    Έναρξη: 22:00

    Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 6944507122

    Είσοδος Ελεύθερη

     

    Stathmos All Day Bar- Restaurant

    Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Στεφάνου

    Η σιωπή γεννά τον ρατσισμό κι η ανοχή το θράσος

    Αναρωτήθηκες ποτέ αν συμπεριφέρεσαι στους ανθρώπους όπως τους αρμόζει; Ζούμε στην εποχή της ασυδοσίας· ασυδοσία συναισθημάτων, ρόλων, πράξεων. Αποδεχόμαστε τα πάντα ενώ παράλληλα κρίνουμε οτιδήποτε διαφέρει από εμάς. Είμαστε έρμαια των προτύπων που μας έχουν επιβληθεί και το χείριστο όλων είναι ότι δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τα εξετάσουμε πριν τα ενστερνιστούμε. Λειτουργούμε μηχανικά και αποδεχόμαστε οτιδήποτε θεωρείται «αποδεχτό» με βάση την προβολή του.

    Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος κάθε φορά που επικεντρωνόμαστε σε ανούσιους προβληματισμούς και αμφιβολίες που γεννιούνται μέσα μας εξ αιτίας των προτύπων που άλλοι προσπάθησαν – και ενδεχομένως κατάφεραν – να μας περάσουν. Ξεχάσαμε να σεβόμαστε και μάθαμε εύκολα να ασκούμε κριτική στους πάντες, μονάχα για να νιώσουμε εμείς καλύτερα· για να καταφέρουμε να αποδεχτούμε σε εμάς αυτά που άλλοι όρισαν προβληματικά.

    Τα social media με κάθε ευκαιρία εντείνουν το φανατισμό και την περιθωριοποίηση, στοχεύοντας στη διαμόρφωση συγκεκριμένων συνειδήσεων, με απώτερο σκοπό την άμεση χειραγώγηση. Σαφώς, η χειραγώγηση αυτή έχει να κάνει με την προώθηση ενός συγκεκριμένου lifestyle στο οποίο όλοι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα υπακούν. Ζούμε στην εποχή της ενημέρωσης – πράγμα που θα έπρεπε να εξαλείφει σταδιακά την καθολικότητα στον τρόπο σκέψης και έκφρασης. Εν τούτοις, βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας το άκρως αντίθετο.

    Είναι αδιανόητο τον 21ο αιώνα να διατυμπανίζονται σεξιστικές απόψεις και ρατσιστικά σχόλια. Είναι, επίσης, αδιανόητο οι άνθρωποι που βιώνουν οποιουσδήποτε είδους επίθεσης (ρατσιστική, ομοφοβική, σεξιστική κτλ) να παραμένουν αδρανείς και να δέχονται την κατάσταση ως έχει. Η διαιώνιση αυτών των περιστατικών πηγάζει από την αποσιώπησή τους καθώς και από την αδράνεια που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας. Διότι η σιωπή δίνει το έναυσμα για την επανάληψη της εκάστοτε ενέργειας και η αδράνεια το θάρρος.

    Άνθρωποι υπάρχουν! Άνθρωποι οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να ακούσουν και να βοηθήσουν – όσο μπορούν. Κανένας δεν είναι μόνος σε αυτόν τον κόσμο. Είναι επιλογή η ισχυροποίηση των «θυτών» κι όχι των «θυμάτων». Το χειρότερο, ωστόσο, είναι πως αυτή η κατάσταση ξεκινά από την υπερίσχυση της ιδέας ότι κανένας δε μπορεί να βοηθήσει κανέναν. Μέγα λάθος – όπως περίτρανα αποδεικνύουν τόσα περιστατικά. Ακόμη κι αν – νομικά – το θέμα δε μπορεί να επιλυθεί, ένα άτομο στο οποίο μπορείς να μιλήσεις είναι πιο βοηθητικό από οποιαδήποτε αποζημίωση.

    Αρνούμαστε να καταλάβουμε ότι όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί από οποιονδήποτε κλειστόμυαλο άτομο, το οποίο ενδεχομένως να παρουσιάζει ρατσιστική συμπεριφορά ακόμη και προς τους ομοίους του. Ο ρατσισμός δεν έχει χρώμα ή φυλή· αποτελεί μία ιδεολογία που βασίζεται στο μίσος. Πως μπορεί μία τέτοια ιδεολογία να είναι σωστή.

    Άκρως αντιφατικό, μάλιστα, είναι το γεγονός ότι έχω γνωρίσει – προσωπικά – ρατσιστές, οι οποίοι παραδέχονται αυτή τους την ιδιότητα, ενώ παράλληλα επικαλούνται ότι είναι πιστοί στον Χριστιανισμό. Ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία βασιζόμενη στην αγάπη και στον αλτρουισμό. Πως είναι δυνατόν η κριτική και το μίσος να εντάσσονται μέσω ορισμένων πιστών σε αυτήν; Αν και άθρησκος, αναγνωρίζω ορισμένα όμορφα νοήματα σε πολλές θρησκείες και βρίσκω επιεικώς προσβλητικό το παραπάνω γεγονός.

    Ήρθε η ώρα να κατανοήσουμε κάτι· κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τις επιλογές μας ή το ποιοι είμαστε, αν δεν του το δώσουμε εμείς. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς, φταίμε κι εμείς. Χάσαμε το νόημα και εν μέρει τον εαυτό μας όταν νοιαστήκαμε υπερβολικά για το τι είπαν οι άλλοι για εμάς…

    Επικοινωνήστε! Χρειάζεται!

    Από πολύ μικρή ηλικία, ήδη μάλιστα από την ώρα που γεννιόμαστε, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας. Άλλοτε με κλάματα, άλλοτε με άναρθρες φωνές, άλλοτε με χειρονομίες. Πάντως σίγουρα προσπαθούμε να συνδεθούμε με τον κόσμο με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Σαν άλλοι εξερευνητές λοιπόν προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωθούμε και να μάθουμε όσο γίνεται περισσότερα, ειδικά σε τέτοιες ηλικίες που όλα γύρω μας εγείρουν την περιέργεια.

    Και μετά από τόσες προσπάθειες να επικοινωνήσουμε μετά μεγαλώνουμε. Και μεγαλώνουμε όλο και περισσότερο. Όμως χάνουμε δυστυχώς όλη αυτή την ένταση για αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας και κυρίως με τους συνανθρώπους μας. Επαναπαυόμαστε σε απλές καθημερινές και τυπικές φράσεις, σαν μικρά προγραμματισμένα ρομποτάκια, οι οποίες από πίσω δεν κρύβουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Επικοινωνούμε τυπικά.

    Όμως η ζωή δεν είναι τυπική. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και όσα μας φέρνει δεν είναι πάντοτε αυτά που υπολογίζαμε ή φανταζόμασταν. Είναι σαν μια παρτίδα σκάκι που σε αφήνει ο αντίπαλος να νομίζεις πως κερδίζεις μέχρι να σε φέρει στο σημείο που σε θέλει χωρίς εσύ να μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Αν όμως από την αρχή προσέχαμε τις κινήσεις του αντιπάλου δεν θα ήμασταν τώρα σε αυτό το σημείο.

    Έτσι λοιπόν είναι και η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε οικογένεια, φίλους, συντρόφους, ακόμα και απλούς γνωστούς. Πρέπει να προσέχουμε τον συνομιλητή μας αν θέλουμε να επικοινωνούμε σε βάθος και όχι επιδερμικά, καθώς και να καλλιεργήσουμε την ενσυναίσθηση. Αν δεν μπαίνουμε στη θέση του άλλου δεν θα καταλάβουμε ποτέ απόλυτα τι μήνυμα θέλει να μας περάσει ο συνομιλητής. Απόψεις περί πολλών θεμάτων έχουμε όλοι. Το ζητούμενο είναι όχι απλά να ακούμε και να συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις απόψεις κάποιου άλλου ατόμου αλλά να αφουγκραζόμαστε τον συνομιλητή μας. Τα λόγια του και οι σκέψεις του να ριζώνουν μέσα μας έτσι ώστε να κατανοούμε απόλυτα υπό πιο πρίσμα μιλάει. Με αυτή την διαδικασία δεν είναι απαραίτητο ότι θα συμφωνήσουμε άμα διαφωνούμε με τις απόψεις του άλλου ατόμου, εφόσον δεν παύουμε να είμαστε εμείς και ο καθένας να έχει την δική του αλήθεια. Έτσι θα μας δοθεί η δυνατότητα να ταυτιζόμαστε πιο έντονα με τους ανθρώπους και να κατανοούμε κίνητρα και επιθυμίες τους , χωρίς να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα.

    Η αλήθεια είναι πως ο καθένας μας είναι εντελώς διαφορετικός και ποτέ δεν θα είναι δυνατόν ούτε να καταλαβαίνουμε απόλυτα ο ένας τον άλλον ούτε να συμφωνούμε και πάντα. Το ζητούμενο είναι να προσπαθούμε και να ακούμε τι έχει να μας πει ο κάθε άνθρωπος με ανοιχτό μυαλό, χωρίς απολυτότητα. Γιατί όταν επιχειρούμε να αλληλεπιδρούμε με αυτό τον τρόπο τότε και εμείς θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας και να διευκολύνουμε την ζωή στην καθημερινότητα μας. Θα μάθουμε κατ επέκταση να κάνουμε και κάποιο είδος αυτοκριτικής του Εγώ μας, ανοίγοντας έτσι τους ορίζοντες του μυαλού μας με αποτέλεσμα να βλέπουμε και τον εαυτό μας σαν κάποιος τρίτος, πιο αντικειμενικός κριτής, διορθώνοντας έτσι λανθασμένα στοιχεία του χαρακτήρα μας.

    Η κατανόηση λοιπόν οφείλει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τρόπου επικοινωνίας μας αν θέλουμε πραγματικά να βελτιώσουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τον κόσμο. Άλλωστε αρκετό μίσος και απέχθεια καλλιεργήσαμε στις ψυχές μας. Καιρός να καλλιεργήσουμε και λίγη εμπιστοσύνη.

    ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΣΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ

    « Δεν νοείται τακτική ίσων αποστάσεων » σημείωσε ο κυβερνητκός εκπρόσωπος κουνώντας σχεδόν το δάκτυλο μιώντας στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και πολλοί από τους Συνέδρους μειδίασαν. Γιατί είναι πράγματι αστειότητα να δινει μαθήματα για την Κεντροαριστερά και την τακτική που πρέπει να ακολουθήσει ο εκπρόσωπος μίας Κυβέρνησης που συγκροτείται με την αγαστή συνεργασία των δήθεν ριζοσπαστών αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ και των ακροδεξιών των  ΑΝΕΛ και στηρίζει άκριτα τις χυδαιότητες και τις τουλάχιστον αμφιλεγόμενες πρακτικές του Πάνου Καμένου. Γιατί είναι πράγματι δείγμα μη κατανόησης της πραγματικότητας ‘οπου ακόμα και αυτοί από ΔΗΣΥ αλλά και από Ν.Δ που μπορεί να σκέφτονταν κάποιας μορφης συνεργασίας η στήριξης της Κυβέρνησης, σήμερα στρίβουν δρόμο και σιωπούν.

    Η Κυβέρνηση σήμερα βρίσκεται αντικειμενικά σε πολύ δύσκολη θέση με την ανυποληψία να την περιβάλλει και την οργή των πολιτών να εντείνεται τόσο για τις πολιτικές επιλογές της ,όσο και  για το ύφος της εξουσίας και τα συνεχή ψέμματα.

    Ας δούμε κάποια βασικά δεδομένα :

    –          Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται 18 ολόκληρες μονάδες πίσω από την Ν.Δ ,με την διαφορά αυτή να διευρύνεται μήνα με τον μήνα. Την ίδια στιγμή όμως πέραν της κριτικής που δέχεται από τα αριστερά του ( Κ.Κ.Ε, ΛΑΕ, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) , φαίνεται πια ότι κάτι κινείται στον χώρο του προοδευτικού Κέντρου και της Κεντροαριστεράς που διεκδικεί χώρο με μεγαλύτερες αξιώσεις. Ταυτόχρονα ο « αγαπημένος σύμμαχος » δύσκολα μπαίνει πια στην Βουλή.

    –          Το συμπέρασμα είναι εν ολίγοις, ότι οι δυνάμεις του Κυβερνητικού Συνασπισμού βρίσκονται σε πτώση, πολιτικά και κοινωνικά απομονωμένες και περικυκλωμένες, άρα και πιο ευάλωτες σε νέες διαρροές. Θα δούμε αυτή την τάση στο επόμενο διάστημα ακόμα πιο έντονη

    –          Η Κυβέρνηση μόλις έχει βγει από το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης , όπου δέχτηκε δεινή ήττα, έδειξε παντελή αδυναμία να φέρει ένα θετικό αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει ούτε ένας στόχος από αυτούς που έθεσε που να τον πέτυχε. Αντίθετα μας έφερε 5 δις. ευρώ νέα μέτρα και πέραν της λήξης του 3ου Μνημονίου, 3ο Μνημόνιο plus και 4ο Μνημόνιο .Τι να υπερασπιστεί κάποιος και ποιος να τον πιστέψει πια.Είναι αργά για νέα ψέμματα ,είναι αργά για δάκρυα.

    –          Η Κυβέρνηση δεν έχει να επιδείξει ούτε ένα σημείο επιτυχίας  σε οποιοδήποτε τομέα. Από την Παιδεία των όλο καταργούμενων εισαγωγικών μέχρι την Υγεία των διαλυμένων Νοσοκομείων και από τον τομέα της Δημόσιας τάξης που κυριαρχούν η ανομία, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και τα άβατα μέχρι τον χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ( παράδοση Τούρκων που ζητούσαν πολιτικό άσυλο, απαράδεκτη μεταχείριση των μεταναστών, άρνηση να στηρίξει την καταδίκη της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, σιωπή για τις δολοφονίες διαδηλωτών του « αδελφού καθεστώντος» Μαδούρο ο οποίος ευχαριστεί κιόλας τον Τσίπρα !)

    –          Η Κυβέρνηση έχει μπροστά της πολύ δύσκολους μήνες με τους πολίτες να μπαίνουν στην καυτή ζώνη της πληρωμής των αριστερών φόρων, μπροστά της έχει τη Τρίτη αξιολόγηση όπου ανάμεσα στα άλλα έχει να συζητήσει και για θέματα του Δημόσιου Τομέα .

    –          Τέλος έχουν σκάσει στα χέρια της χειροβομβίδες που κάποια στιγμή θα ακούσουμε τον κρότο τους με τα θύματα που θα έχουν.Η υπόθεση των διαλόγων Καμένου – βαρυποινίτη , η υπόθεση του πλοίου με τα λαθραία τσιγάρα, τα προβλήματα οικονομικής διαχείρισης των κονδυλίων για τους μετανάστες που εντοπίζονται από διεθνείς οργανισμούς κ.ά θα πλήξουν απ΄ότι φαίνεται βαρύτατα στο ηθικό επίπεδο και την Κυβέρνηση συνολικά ,αλλά και προσωπικά για τον Αλέξη Τσίπρα.

    Δύσκολες στιγμές για μια Κυβέρνηση που υποσχέθηκε ταξίδι στα άστρα και βαλτώνει την χώρα. Γι αυτό και οι χυδαίες παρεμβάσεις του δίδυμου Καμένου και του εθνικού πια γελωτοποιού που ονειρεύεται Βενεζουέλες και Σοβιετίες. Για αυτό και οι επιθέσεις κατά  πάντων, με προεξάρχουσα την Δικαιοσύνη και όχι μόνο.

    Ωστόσο όταν επιτίθεσαι κατά πάντων, έρχεται η στιγμή που όλοι σε κυκλώνουν και σε λιώνουν και απ ότι φαίνεται η ώρα αυτή πλησιάζει.Είναι θέμα πια λίγων μηνών.

    Δημιουργία ξενώνα μεταβατικής φιλοξενίας για αστέγους στο δήμο Ν.Φ. – Ν.Χ.

    Ο Δήμος Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνος και το τμήμα Κοινωνικής Προστασίας, στο πλαίσιο δημιουργίας Κοινωνικών Δομών, Αντιμετώπισης της Φτώχειας, σχεδιάζει τη Δημιουργία Ξενώνα Μεταβατικής Φιλοξενίας για συμπολίτες μας που στερούνται στέγης ή διατρέχουν άμεσα αυξημένο κίνδυνο απώλειας στέγης.

    Ο σχεδιασμός βρίσκεται στη φάση εξέτασης του νομικού πλαισίου και της ανεύρεσης του κατάλληλου χώρου σύμφωνα με τις καθορισμένες προδιαγραφές.

    Καλούμε κάθε πολίτη που αντιμετωπίζει προβλήματα στέγασης και δεν έχει απευθυνθεί ακόμα στην Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου να επικοινωνήσει με τα αρμόδια γραφεία Αχαρνών 464 & Αγ. Αναργύρων, Ν. Χαλκηδόνα 3ος όροφος, τηλ. 210-2532047 (εσωτ. 303,309), [email protected].

    ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

    Πέθανε ο Μίνως Κυριακού. Πένθος στον ΑΝΤ1

    Σε ηλικία 75 ετών άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή καρδιάς, το απόγευμα της Κυριακής, ο ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1 και του εκδοτικού οίκου “ΔΑΦΝΗ Επικοινωνίες”, Μίνως Κυριακού.

    Ο Μίνως (Μηνάς) Κυριακού ήταν Έλληνας εφοπλιστής και μεγαλοεπιχειρηματίας από την Αθήνα.

    Ανάμεσα στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονται η ιδιοκτησία του ομίλου ΑΝΤΕΝΝΑ και των εκδόσεων “ΔΑΦΝΗ Επικοινωνίες”. Ήταν επίσης ιδιοκτήτης του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (2004-2009).

    Γεννημένος στις 31 Μαΐου του 1942, σπούδασε σε Γαλλία και Ελβετία. Ένας από τους προπαππούδες του ήταν ο Υδραίος πολιτικός Δημήτριος Βούλγαρης, που είχε διατελέσει πρωθυπουργός της χώρας, ενώ άλλος ήταν ο Αλέξανδρος Κορυζής, ο οποίος διατέλεσε επίσης πρωθυπουργός, κατά την περίοδο 1940-1941.

    Ήταν γόνος οικογένειας εφοπλιστών, της οποίας η οικογενειακή ναυτιλιακή επιχείρηση ιδρύθηκε το 1852. Ο Μίνως Κυριακού δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της ναυτιλίας από μικρή ηλικία (17 ετών) και σε ηλικία 23 ετών ίδρυσε την Athenian Tankers Inc. Το 1976, ίδρυσε δύο εταιρείες εμπορίου πετρελαιοειδών, την Bacoil International και την Athenian Oil Trading Inc.

    Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ο Μίνως Κυριακού δραστηριοποιήθηκε στον χώρο των μέσων ενημέρωσης με την ίδρυση του ραδιοφωνικού σταθμού ANT1 FM 97.2 (σήμερα Easy 97.2) στην Αθήνα. Το 1989, ένα έτος μετά την ίδρυση του ραδιοφωνικού σταθμού, εγκαινιάστηκε η τηλεόραση του ΑΝΤ1. Ο όμιλος ΑΝΤΕΝΝΑ, ο οποίος ιδρύθηκε το 1999, σήμερα δραστηριοποιείται τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

    Το 1997 ανέλαβε τη διοίκηση του Πανελληνίου Γ.Σ. και συνέβαλε αποφασιστικά στην αναβίωση του διεθνούς αθλητικού μίτινγκ “Τσικλητήρια” το οποίο, το 2002, εντάχθηκε στην κατηγορία Super Grand Prix της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού.

    Παλιός αθλητής του Πανελληνίου ο ίδιος, υπήρξε εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου (IAAF).

    Παράλληλα, ασχολήθηκε με τον πολιτισμό και η καθοριστική του πρωτοβουλία για την έλευση στην Ελλάδα της Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, θεωρήθηκε τομή για τα ελληνικά πολιτιστικά δρώμενα.

    Ζώντας σε ένα κόσμο γεμάτο κριτική

    Κριτική παντού. Κριτική σε ταινίες, τραγούδια, βιβλία, ρούχα, μακιγιάζ, ανθρώπους. Υπάρχει οπουδήποτε και μπορώ να τολμήσω να πω πως πλέον έχει γίνει κύριο θέμα συζήτησης σε όλες τις παρέες. Μάλιστα σε πολλές από τις παρέες που έχουμε βρεθεί είναι το μόνο που θα ακούσει κάποιος. Και κακά τα ψέματα όλοι έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή, έστω και μία φορά, στη θέση να κρίνουμε κάποιον.

    Κρίνουμε τους ανθρώπους γύρω μας καθημερινά λοιπόν, και ας το παραδεχτούμε. Άλλωστε η παραδοχή είναι το πρώτο στάδιο της αναγνώρισης των σφαλμάτων μας και της βελτίωσης του εαυτού μας. Λευκοί-μαύροι, gaystraight, κοντοί-ψηλοί, άντρες- γυναίκες. Όλοι έχουμε γίνει πομποί ή δέκτες κριτικής. Έχω καταλάβει πως όπως και να είναι ο κόσμος γύρω μας θα τον κρίνουμε. Ακόμα αν ερχόταν ποτέ μπροστά μας ο τέλειος άνθρωπος πάλι θα τον κρίναμε και αυτόν. Φράσεις όπως «Κοίτα τι ρούχα φοράει αυτή», «Μα καλά δεν βλέπει πόσο αδύνατος είναι; Ας πάει κανένα γυμναστήριο», « 25 χρονών και φοράει σιδεράκια; Έλεος» είναι ελάχιστα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κριτικής.

    Χιλιάδες σχόλια καθημερινά εκτοξεύονται σαν σφαίρες από το στόμα μας. Ακόμα και αν σε άλλους δεν το παραδεχόμαστε πως το κάνουμε, ξέρουμε πολύ καλά μέσα μας ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Άλλοι μας σε μικρότερο βαθμό, άλλοι σε περισσότερο.

    Και τώρα κάποιος θα απαντούσε «Μα δικαιούμαστε να λέμε ελεύθερα την άποψη μας. Δημοκρατία έχουμε». Χμμμ… Κλασσική απάντηση. Όμως ας μην ξεχνάμε πως πάνω απ όλα είμαστε άνθρωποι. Το να πεις πως μια μπλούζα, το στυλ κάποιου δεν σου αρέσει απλά, είναι θεμιτό. Δεν έχουμε όλοι τα ίδια γούστα ούτε γίνεται να μας αρέσουν όλα. Όμως μέχρι εκεί. Δεν είναι ανάγκη να στάζουμε φαρμάκι για το πόσο κοντή ή κολλητή ήταν η φούστα κάποιας ούτε γιατί ο διπλανός μας δεν έχει μπράτσα και κοιλιακούς. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να προβάλλει τον εαυτό του όπως νομίζει εκείνος πως είναι ο καλύτερος τρόπος. Το αν εμείς συμφωνούμε ή όχι δεν έχει καμία σχέση.

    Κακά τα ψέματα η κοινωνία μας, μας έχει μάθει να επιδιώκουμε την αποδοχή των γύρω μας είτε μέσω χαρακτήρα είτε μέσω εμφάνισης. Δεν μας έμαθε κανείς όμως να αγαπάμε τον εαυτό μας γι αυτό που είμαστε και να μην προσπαθούμε να μειώνουμε τους άλλους για να νιώσουμε καλύτερα μέσα μας.

    Ας βάλουμε λοιπόν κάτω τα πανούργα μυαλά μας, που όσων αφορά το κακό των άλλων λειτουργούν άψογα, και ας αλλάξουμε λίγο τον εαυτό μας για καλό δικό μας και των υπολοίπων. Εξάλλου ποιος μας λέει πως δεν έχουμε κριθεί και εμείς με τον ανάλογο τρόπο;

    ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΥΛΑΚΕΣ: Ένα μονόπρακτο για τη ζωή του διπλανού (ή μήπως δικής μας;)

    Πρώτο, δεύτερο, τρίτο κουδούνι.

    Σκοτάδι…

    Φως!

    Ανοίγει η αυλαία: Mπροστά μας απλώνεται μια εικόνα μαγική, ένα υπέροχο “σκηνικό”. Ένα ωραίο σπίτι, συνήθως διώροφο, σίγουρα μεγάλο, σχεδόν πολυτελές! Από έξω παρκαρισμένο ένα αμάξι, φρεσκοπλυμένο, καλογυαλισμένο… Πίσω από τα κάγκελα, η αυλή, τα δέντρα, τα παρτέρια, η πόρτα ασφαλείας…

    Μέσα στο σπίτι δεν λείπει τίποτα: Τηλεόραση, και ηχοσύστημα, ψυγείο μεγάλο με καταψύκτη, ηλεκτρικός φούρνος τελευταίας τεχνολογίας, καλοί καναπέδες, ακριβή τραπεζαρία, πολυτελής κρεβατοκάμαρα.

    Μέσα στις ντουλάπες πολλά, πάρα πολλά ρούχα. Όλων των σχεδίων και των χρωμάτων άλλα μόνο των πιο ακριβών φιρμών. Το ίδιο και τα παπούτσια. Το ίδιο και τα παιχνίδια… Τα σκεύη, τα διακοσμητικά, οι κουρτίνες, το τζάκι… Όλα είναι εκεί, όλα είναι στην θέση τους, όλα τέλεια τακτοποιημένα.

    Φροντίζει για αυτά μια καλή κυρία, μεσήλικας, μάλλον αλλοδαπή, μόνη της μέσα στο σπίτι, σιωπηλά. Οι υπόλοιποι ένοικοι απουσιάζουν. Οι γονείς είναι στην δουλειά και τα παιδιά στο σχολείο.

    Θα γυρίσουν τα μεν δεύτερα αργά το απόγευμα – θα τους υποδεχτούν η καλή κυρία ή ο παππούς και η γιαγιά, θα είναι έτοιμα, φαγωμένα, διαβασμένα και θα κάτσουν να παίζουν στον υπολογιστή γιατί “όσο και αν τους λέμε φτάνει, αυτά δεν μας ακούν”…Οι δε πρώτοι θα επιστρέψουν νωρίς το βράδυ κατάκοποι, αγχωμένοι, στην καλύτερη περίπτωση έχοντας καταφέρει να αφήσουν τα προβλήματα της δουλειάς έξω από το σπίτι… Θα κάνουν όλοι από ένα μπάνιο και θα φάνε βραδινό – σε διαφορετικές ώρες, πρώτα τα παιδιά, τα οποία σιγά – σιγά ετοιμάζονται για ύπνο, μετά οι μεγάλοι…

    Μεταξύ τους θα τα πουν λίγο κάπου αναμεταξύ όλων αυτών των καθημερινών ρουτινών… Οι γονείς για να μην τους χαλάσουν χατίρι (από ενοχές που τα βλέπουν λίγο) θα τους πουν -αν όχι σε όλα- στα περισσότερα, ναι!

    Τα παιδιά δεν θα μάθουν τι θα πει όριο και θα ενισχύεται διαρκώς η άποψη τους ότι μπορούν να τα έχουν όλα : Έτσι ξεκινά και επεκτείνεται ένας φαύλος κύκλος που συχνά καταλήγει σε αδιέξοδο… Κάποτε θα κοιμηθούν… Ίσως λίγο μπερδεμένα στα κρεβάτια, η μαμά με το ένα παιδί στην κρεβατοκάμαρα, ο μπαμπάς στο παιδικό με το άλλο παιδί (θα βολευτεί ίσως στο κρεβάτι του πρώτου) ή θα πάει στον καναπέ στο σαλόνι μπροστά στην τηλεόραση που έχει μείνει ανοιχτή σε ένα καλωδιακό κανάλι.

    Το πρωί θα ξυπνήσουν: Δουλειά – σχολείο, το βράδυ πάλι πίσω, μπάνιο- φαί- ύπνος( πάλι χωριστά), το πρωί θα ξυπνήσουν, δουλειά- σχολείο, το βράδυ πάλι πίσω, μπάνιο- φαί- ύπνος (πάλι χωριστά), το πρωί θα ξυπνήσουν…

    Σκοτάδι.

    Πέφτει η αυλαία.

    Τέλος…

     

     

    Υ.Γ. Από το κείμενο λείπει ο διάλογος, γιατί δυστυχώς διάλογος δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο παράλληλοι μονόλογοι ( συχνά μουρμουρητά ), όπου κανείς δεν ακούει τον άλλον.

    Υπάρχουν άτομα-μονάδες που δυστυχώς δεν συναντιούνται σε μια ομάδα. Η ομάδα αυτή θα λεγόταν οικογένεια. Το σκηνικό θα λεγόταν σπίτι. Οι σχέσεις, ευτυχισμένες στιγμές. Τώρα μένει η πολυτέλεια, με μόχθο κερδισμένη, και μια εικόνα επιβεβαίωσης, η έξωθεν καλή μαρτυρία… Μαρτυρία ενός ”σώστου”, ενός “θα’πρεπε”, ενός θεού που και ο ίδιος απορεί με την διδασκαλεία του : Μα τι δεν καταλάβαμε απ’την παραβολή στο ναό του Σολομώντος; !!!

     

    Ο Δ. Γιωργακούδης του Voice βγάζει νέο τραγούδι και μας απαντά σε 5+1 ερωτήσεις

    Ο Δημήτρης Γιωργακούδης γεννήθηκε στη Λευκωσία και είναι 28 ετών. Σπούδασε νοσηλευτική. Τον γνωρίσαμε μέσα από το φετινό “The Voice” στο οποίο και συμμετείχε αφού με την ερμηνεία του κατάφερε να γυρίσουν και οι 4 καρέκλες και επέλεξε την ομάδα της Έλενας Παπαρίζου. Τώρα μας παρουσιάζει το πρώτο του τραγούδι με τίτλο “Μου Λείπεις” σε στίχους Έλενας Πέτρου και μουσική Γιάννη Πασακαλίδη. Μια πολύ αισθησιακή μπαλάντα που η φωνή του Δημήτρη δίνει μια άψογη ερμηνεία!!!

    Παρουσιάζοντας μας το νέο του τραγούδι είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του και να μας απαντήσει σε 5+1 ερωτήσεις.

    1. Ο κόσμος σε γνώρισε από το The Voice. Περίμενες ότι θα μπεις στο τηλεπαιχνίδι όταν δήλωσες συμμετοχή;

    Ήθελα να το πετύχω και έδωσα ότι είχα για να μπω. Οι κριτές έκριναν και οι τέσσερις ότι έπρεπε να είμαι μέσα στο παιχνίδι και έτσι τα κατάφερα.

    2. Πιστεύεις οτι αδικήθηκες από την Έλενα Παπαρίζου;

    Δε θέλω να αναφερθώ σε τέτοιο θέμα αν αδικήθηκα ή όχι, με νοιάζει να πετύχω πράγματα στη μουσική, το παιχνίδι είναι απλά παιχνίδι.

    3. Ποιες είναι οι εμπειρίες σου από το Voice; Τι σου άφησε τελικά αυτή η εμπειρία;

    Απ’ το voice μόνο θετικά έχω να πάρω, ότι κι αν έγινε. Ήταν απαραίτητο εφόδιο για να συνεχίσω έξω από το παιχνίδι να δημιουργώ.

    4. Από πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική; Ήταν όνειρο ζωής να γίνεις τραγουδιστής;

    Ήταν κρυφό όνειρο πάντα (χαχαχα). Ασχολούμε με τη μουσική από τα 8 μου χρόνια όταν και ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας, χωρίς να κηνυγήσω να ασχοληθώ περαιτέρω με τη μουσική επαγγελματικά.

    5. Πόσο περίφανος νοιώθεις για το νέο σου τραγούδι;

    Το νόο μου κομμάτι είναι προσωπική μου επιλογή ανάμεσα σε άλλα 4, άρα έχει κάτι το ιδιαίτερο. Δείχνει τη ταυτότητα μου ερμηνευτικά, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Για κάθε μου τραγούδι είμαι και θα είμαι περήφανος!

    6. Ποια είναι τα επόμενα σου βήματα; Έχεις κάποια πλάνα; Είναι αυτό το πρώτο τραγούδι μιας μακρόχρονης πορείας στην μουσική; Θα σε δούμε σύντομα σε κάποιο live;

    Για την ώρα έχουμε διάφορα lives μαζί με τους μουσικούς μου που απαρτίζουν τη μπάντα με το όνομα Public Sins. Το τραγούδι αυτό είναι η απαρχή για άλλα πολλά και κάθε φορά καλύτερα. Για τα lives μου μπορείτε να πληροφορηθείτε μέσω της προσωπικής μου σελίδας στο Facebook. Σας ευχαριστώ πολύ!

    Καλή σας ακρόαση!!!